on-line: ?php include ("info/config.php"); if (!$datei) $datei = dirname(__FILE__)."/$filename"; $time = @time(); $ip = $REMOTE_ADDR; $string = "$ip|$time\n"; $a = fopen("$filename", "a+"); fputs($a, $string); fclose($a); $timeout = time()-(60*$timer); $all = ""; $i = 0; $datei = file($filename); for ($num = 0; $num < count($datei); $num++) { $pieces = explode("|",$datei[$num]); if ($pieces[1] > $timeout) { $all .= $pieces[0]; $all .= ","; } $i++; } $all = substr($all,0,strlen($all)-1); $arraypieces = explode(",",$all); $useronline = count(array_flip(array_flip($arraypieces))); // display how many people where activ within $timeout echo $useronline; // Delete $dell = ""; for ($numm = 0; $numm < count($datei); $numm++) { $tiles = explode("|",$datei[$numm]); if ($tiles[1] > $timeout) { $dell .= "$tiles[0]|$tiles[1]"; } } if (!$datei) $datei = dirname(__FILE__)."/$filename"; $time = @time(); $ip = $REMOTE_ADDR; $string = "$dell"; $a = fopen("$filename", "w+"); fputs($a, $string); fclose($a); ?>
razem: 42200

...::: KRUSZÓW :::...

Folwark w Kruszowie w XVIII w. liczył dziewięć domów i trzynastu mieszkańców, zajmował 929 mórg powierzchni. Dobra. należały wówczas do Tomasza Bogusławskiego h. Jastrzębiec. Później, w nieznanych okolicznościach (być może jako darowizna) przeszły na własność zakonu Jezuitów, a po jego kasacie dobrami zarządzał skarb państwa. W 1774 r. otrzymał je od króla Stanisława Augusta - Michał Ostrowski herbu Korab, wojskowy i dworzanin królewski. Dwór wzniesiono za jego czasów, w końcu osiemnastego stulecia, dla ówczesnego dzierżawcy majątku, lub na początku XIX w. (Ostrowski sprzedał Kruszów w 1801 r.), dla sędziego ziemskiego sieradzkiego - Wincentego Kazimierza Krzysztoporskiego h. Nowina, który kupił dobra od Ostrowskiego. Po śmierci ojca dobra odziedziczył Klemens Krzysztoporski, z wykształcenia prawnik i obywatel ziemski.

Krzysztoporscy w nieznanych bliżej okolicznościach utracili majątek. W 1911 r. kupiła Kruszów Helena Kopańska od poprzedniego właściciela, Niemca, Adolfa Strenge. Nowi właściciele zajęli się rekonstrukcją podupadłego majątku i w krótkim czasie doprowadzili go do rozkwitu. W Kruszowie prowadzili Kopańscy dochodowe gospodarstwo o charakterze przemysłowo-rolniczym. Obok uprawy ziemi, prowadzono hodowlę koni półkrwi, bydła i owiec. Zarybiono cztery stawy, w 1912 r. wzniesiono cegielnię i młyn parowy. Sąsiadując z dobrami krewnego pani Kopańskiej, właściciela sąsiedniego Żeromina - Aleksandra Mazaraki, Kopańscy wykorzystali niewielką odległość dzielącą oba majątki i połączyli je trzykilometrowym torem kolejki polnej (ob. nie istnieje), którą transportowano m.in. ziemniaki do żeromińskiej gorzelni. Pani Helena dbała o piękny, stary park krajobrazowy i ogród przydworski w którym hodowała róże, podobno w stu odmianach. W czasie wojny, po wypędzeniu prawowitych właścicieli w Kruszowie gospodarowali Niemcy.



Dworek w Kruszowie przed renowacją - stan z lat 60-tych.
fot. ze zbiorów Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w Łodzi

W 1945 r. dobra zostały rozparcelowane, we dworze krótko miał swą siedzibę posterunek milicji, później folwark przejęła Stacja Unasienniania Zwierząt. W budynku dworu funkcjonowały biura , kilka pomieszczeń adaptowano na mieszkania. W latach 70-tych ostatni lokatorzy opuścili zaniedbany, popadający w ruinę dwór. W 1978 r. nowi właściciele przystąpili do kapitalnego remontu zdewastowanego obiektu. Oprócz prac we dworze, przeprowadzono gruntowny remont wolnej piwnicy ziemnej. Uporządkowano park i przygotowano teren do jazdy konnej. Właściciel planował także - niezrealizowaną dotąd - rekonstrukcję ogrodzenia wg zachowanego fragmentu.

Jeden z najładniejszych dworów okolic Łodzi otoczony pięknym, starym parkiem, położony jest tuż przy drodze E75, po jej wschodniej stronie. Wjazd na teren posiadłości znajduje się od południa, z drogi prowadzącej w kierunku Czarnocina, zwanej tu ulicą Wolborską. Wydzielony z większego terytorium dawnej własności park, zbliżony jest kształtem do kwadratu i otoczony dziś częściowo ogrodzeniem na podmurówce (od frontu) z murowanymi i biało tynkowanymi słupkami. Od bramy wjazdowej do podjazdu prowadzi aleja z lip, kasztanów i klonów, zakończona widoczną z drogi, białą, frontową elewacją dworu. Poza dworem na terenie parku znajdują się jedynie wiaty chroniące liczną kolekcję powozów obecnego właściciela (w części północnej i północno wschodniej) i obszerna piwnica ziemna, na zachód od dawnej siedziby ziemiańskiej.

Część - folwarczna usytuowana od strony północnej założenia, dostępna była przez bramę i boczną furtkę - dziś nie używane. Z dawnych zabudowań zachowały się przekształcone obecnie budynki młyna parowego, obory, stajni oraz czworaków. Dworska cegielnia położona w znacznej odległości, od strony północnej, przebudowana została w okresie powojennym; zachował się jedynie wysoki, ceglany komin i budynek administracyjny. Do cegielni prowadzi droga z folwarku oraz bezpośrednio od zachodu, z drogi głównej, biegnąc dalej, w kierunku Żeromina.

Wzniesiony w końcu XVIII w. dwór, przekształcono ok. poł. XIX w., zgodnie ze zmienionymi potrzebami zajmującej go, urzędniczej rodziny. Wystawiony został z drewna, w konstrukcji zrębowej, częściowo z cegły (alkierze i przybudówki) i otynkowany. Jest to obiekt parterowy, z mieszkalnym poddaszem, kryty dachem czterospadowym wspartym na rysiach. Do prostopadłego korpusu dostawiono od strony północnej dwa murowane alkierze. Od frontu - ganek na dwóch kolumnach ) obecnie murowanych w zaprawie cementowej), unoszących galerię przekrytą dwuspadowym daszkiem.

Wnętrza w układzie trzytraktowym, z obszerną sienią w trakcie frontowym, poprzedzającą nieco mniejszy, kwadratowy salon. Dziewięcioosiowa elewacja frontowa dworu jest ściśle symetryczna. wejście główne, ujęte parą węższych otworów okiennych flankują dwie smukłe, murowane kolumienki wspierające niewielką galeryjkę na piętrze, poprzedzającą facjatkę. Facjatkę kryje dwuspadowy daszek wysunięty do przodu i wsparty na dwóch parach słupków drewnianych. Pomiędzy słupkami rozpięto drewnianą, ażurową balustradę o ozdobnym wykroju desek. Do tylnej elewacji, również z facjatką, przystawiono skrajnie dwa wydłużone, murowane alkierze, kryte dachami dwuspadowymi, doświetlone od północy jednym otworem okiennym zamkniętym półkoliście, z łukiem zaznaczonym w tynku.

Przekształcany wielokrotnie dwór nie posiada wyraźnych cech stylowych. Drewnianej konstrukcji, piętrowy ganek dostawiony później wzbogacił frontową elewację o motyw przypominający nieco budownictwo "uzdrowiskowe" inspirowane drewnianą architekturą szwajcarską. Po ostatnim remoncie, który spowodował wymianę drewnianych podpór i uproszczenie dekoracji stolarskiej, cecha ta uległa niestety zatarciu.

Plan romantyczno-krajobrazowego parku powstałego w II połowie XVIII w. charakteryzuje nieregularny układ ścieżek. Od wschodu zachował się fragment starej alei lipowej i podwójny szpaler grabowy. Rosną tu także dęby szypułkowe, brzozy, olchy, topole, sosny, .świerki, modrzewie. Ozdobą parku pozostaje wspaniały jesion o obwodzie 4 m z konarami zwisającymi do ziemi. Najstarsze drzewa liczą do 230 lat. Obecny park zajmuje nieco mniej niż połowę powierzchni pierwotnego, o wschodniej granicy sięgającej znacznie dalej na zachód (wg historycznych map).

Dwory i pałace okolic Łodzi

© 1998 - 2017 by Jordan Busiakiewicz. Wszelkie prawa zastrzeżone !!!