on-line: ?php include ("info/config.php"); if (!$datei) $datei = dirname(__FILE__)."/$filename"; $time = @time(); $ip = $REMOTE_ADDR; $string = "$ip|$time\n"; $a = fopen("$filename", "a+"); fputs($a, $string); fclose($a); $timeout = time()-(60*$timer); $all = ""; $i = 0; $datei = file($filename); for ($num = 0; $num < count($datei); $num++) { $pieces = explode("|",$datei[$num]); if ($pieces[1] > $timeout) { $all .= $pieces[0]; $all .= ","; } $i++; } $all = substr($all,0,strlen($all)-1); $arraypieces = explode(",",$all); $useronline = count(array_flip(array_flip($arraypieces))); // display how many people where activ within $timeout echo $useronline; // Delete $dell = ""; for ($numm = 0; $numm < count($datei); $numm++) { $tiles = explode("|",$datei[$numm]); if ($tiles[1] > $timeout) { $dell .= "$tiles[0]|$tiles[1]"; } } if (!$datei) $datei = dirname(__FILE__)."/$filename"; $time = @time(); $ip = $REMOTE_ADDR; $string = "$dell"; $a = fopen("$filename", "w+"); fputs($a, $string); fclose($a); ?>
razem: 42200

...::: KALENDARIUM :::...

1223
  • Najstarsza historyczna wzmianka o Tuszynie. Konrad, książę Mazowsza i Kujaw, przekazuje swoje prawa do położonych wśród puszczy wsi Czarnocin, Rudnik i Tuszyn biskupowi pruskiemu Christianowi, prowadzącemu działalność misyjną wśród Prusów. Akt został spisany w mieście Bresno. Do Tuszyna odnosi się nazwę os. Tuschino jednej z trzech darowanych bp. Chrystianowi wsi. W oparciu o mapę Reimanna zidentyfikowano miejscowość Tuszynek nie Tuszyn. O Tuszynku wsi leżącej obok Tuszyna i będącej Starym Tuszynem w obrębie której powstało miasteczko tej nazwy.
    1260
  • Kazimierz Sprawiedliwy, syn Bolesława Krzywoustego, książę łęczycko - kujawski, przebywając w Tuszynie, potwierdza klasztorowi w Sulejowie przywilejem monarszym posiadanie wsi Straszków, ofiarowanej Klasztorowi Cystersów w roku 1232 przez Włodzisława Odonica, księcia poznańskiego i kaliskiego. Znajdował się tu wówczas pałac książęcy, który przetrwał do połowy XVI w.
    1397
  • Pierwsza wzmianka o istnieniu kościoła i parafii. Kościół tuszyński stał we wsi prawdopodobnie jako mały drewniany budynek. Do czasów dzisiejszych nie uchował się akt erekcyjny parafii, trudno z całą dokładnością określić obszar i granice parafii w samych jej początkach.

  • Wojciech z Tuszyna jest plebanem w Pabianicach.
    1416
  • 16 sierpnia król Władysław Jagiełło w Wiślicy nadaje prawo lokacyjne na założenie miasta Tuszyna obok wsi Tuszyn rycerzowi polskiemu, pochodzącemu z Żar, Debeon (Dobko, przezwany Kobyłą). Miasto lokowano na prawie magdeburskim, zapewniając mu niezawisłość wójta i mieszczan od jurysdykcji zwierzchniej władzy wojewody, kasztelana czy starosty. Wszystkich, którzy się tu zechcieli osiedlić, karczowali lasy i gaje, zwalniano na lat szesnaście od wszelkich ciężarów i podatków; karczujących zaś dąbrowy - na lat dziesięć. Król Władysław Jagiełło nadał Dobkowi, obok przywileju lokacyjnego, przywilej handlowy zezwalający na targi i jarmarki. Dobek najprawdopodobniej za zasługi w walce z Krzyżakami otrzymał w dzierżawę królewszczyznę tuszyńską z prawem lokacji nowego miasta. Osada zaczęła się rozwijać, miała wielu rzemieślników, a wkrótce Tuszyn stał się pierwszym miastem po Piotrkowie. Przywileje Tuszyna były ponawiane przez kolejnych władców i w tamtejszym ratuszu pieczołowicie je przechowywano do roku 1832. Wśród innych znajdowały się monarsze pergaminy z pieczęciami Zygmunta Augusta, Jana Kazimierza, Jana III Sobieskiego, Augusta II Sasa, Augusta III Sasa i Stanisława Augusta Poniatowskiego.
    1439
  • Kolejna wzmianka o istnieniu kościoła. Świadczą o tym dokumenty sądu konsystorza gnieźnieńskiego, z których wynika, że kościół we wsi Tuszyn fundowany przez monarchę polskiego niedawno "został uposażony i wskutek tego powstały spory pomiędzy plebanem miejscowym a Peregrynem proboszczem trzemeszeńskim, mającym od dawna prawo do dziesięcin w okolicy". Plebanem był wówczas ks. Piotr, mający do pomocy dwóch wikariuszy.
    1451
  • Od tego roku w posiadaniu mieszczan istnieje księga wójtowska, w której znajdujemy podpisy m. in. Sądzisza, syna Mikołaja, oraz Macieja Podolskiego, późniejszego wójta. Zatem miasteczko miało już rozbudowany samorząd miejski.
    1463
  • 2 lutego decyzją kapituły krakowskiej do parafii w Rzgowie przechodzą wsie Wola Rakowska, Kalino i Kalinko, które dotąd stanowiły część parafii tuszyńskiej.
    1463
  • 7 listopada król Kazimierz Jagiellończyk przebywał z królową i całym dworem w Tuszynie, serdecznie podejmowany przez tutejszego wójta Sądzisza. Kolejne wizyty pary monarszej miały miejsce w latach 1472 i 1492, o czym szerzej w stosownych zapiskach.
    1469
  • 11 września w Sieradzu Jan Rzeszowski, kanonik krakowski i zarazem dzierżawca dóbr pabianickich oraz Jan - starosta tuszyński, ustalają sposób postępowania wobec zbiegłych włościan i mieszczan.
    1472
  • 20 listopada król Kazimierz Jagiellończyk po raz drugi przybywa do Tuszyna. Wydaje tu dokument zezwalający Janowi z Młodowic, wojskiemu śniatyńskiemu, odebrać wieś Nowinę z rąk Iwaszka i jego potomstwa.
    1484
  • Pierwszy odnotowany w źródłach wielki pożar zniszczył niemal całe miasteczko. Na odbudowę potrzeba było wielu lat.
    1484
  • Król Kazimierz Jagiellończyk ustanawia Tuszyn starostwem niegrodowym. Starosta niegrodowy nie miał praw sądzenia ludności należącej do tego starostwa. Był więc tylko zarządcą dóbr królewskich, z których czerpał niepoślednie zyski oraz miał obowiązek pilnowania bezpieczeństwa wewnętrznego na powierzonym sobie obszarze. Ponieważ miasto przeżyło pożar, król zwalnia mieszczan z opłat czynszowych i innych obciążeń na kolejne cztery lata.
    1492
  • 14 marca król Kazimierz Jagiellończyk przybywa do Tuszyna po raz trzeci. Wydaje tu akt zezwalający Mikołajowi Mieczykowi odebrać wieś z rąk Stanisława Źdźarskiego jako dzierżoną przezeń bezprawnie królewszczyznę.
    1493
  • Mikołaj, syn Andrzeja z Tuszyna po ukończeniu zapewne szkoły parafialnej w Tuszynie został wysłany na studia Akademii Krakowskiej, o czym świadczy dowodnie zapis umieszczony w "Album Studiosorum Universitatis Cracoviensis".
    1496
  • Król Jan Olbracht zabezpiecza na dobrach tuszyńskich dług królewski w wysokości 3200 złotych węgierskich pożyczonych na wydatki związane z organizowaniem wyprawy przeciwko Wołochom od Aukuta z Pniewa herbu Godziemba. Wymieniona królewszczyzna przechodzi często z rąk jednego właściciela do rąk kolejnego, co zresztą było zjawiskiem nagminnym w ówczesnym Królestwie Polskim.
    1504
  • Tuszyn z okolicami znajduje się w posiadaniu braci Aukuta - Jana i Jerzego Pniewskich. Na prośbę tych braci, król Aleksander Jagiellończyk powierza komisarzom królewskim dokładne wytyczenie granic ich włości przebiegających przy posiadłościach królewskich, oddzielających nadto ziemie mieszczan tuszyńskich i posiadłości plebana od gruntów wsi Dylew, będącej własnością Jana Dylewskiego.
    1508
  • Król Zygmunt Stary zezwala wojewodzie poznańskiemu Andrzejowi z Szamotuł na wykupienie Tuszyna od Pniewskich. Andrzej Szamotulski był mężem zaufania króla i dzięki temu w 1485 posłował w jego imieniu do wielkiego mistrza krzyżackiego oraz był komisarzem królewskim w sporze Gdańska z Elblągiem o Mierzeję Wiślaną. Na sejmie koronacyjnym w 1502 r. został jednym z komisarzy do spraw bicia monety w Polsce. Był wierzycielem monarchy, udzielał mu znacznych pożyczek pod zastaw królewszczyzn, co między innymi pomogło mu w usunięciu Pniewskich z Wielkopolski i pełne wykupienie Tuszyna. W 1510 r. był jednym z posłów wydelegowanych na rokowania z Krzyżakami w Poznaniu. Zmarł 23 V 1511 r.
    1511
  • Łukasz Górka, żonaty z Katarzyną - jedynaczką Andrzeja z Szamotuł kasztelana poznańskiego był niezwykle obrotnym finansistą trwale związanym z dobrami tuszyńskimi. Wypłynął na szersze wody już w 1503 r., kiedy to król zlecił jemu i jego teściowi nadzór nad biciem monety krajowej z zebranego w poborze srebra. Górka pożyczył wtedy skarbowi królewskiemu 200 grzywien srebra, za co między innymi został wynagrodzony stanowiskiem kasztelana poznańskiego (13 II 1511r.). w tym też roku odkupił w całości królewszczyznę tuszyńską od Andrzeja z Szamotuł, płacąc za nią 2000 zł węgierskich i 200 zł polskich. W lipcu 1511 r. w Poznaniu uczestniczył w zjeździe przedstawicieli Polski i Zakonu a w czerwcu 1513 r. jako pełnomocny poseł królewski bawił w Szczecinie na ślubie syna księcia Bogusława X. W marcu 1518 był jednym z posłów królewskich witających uroczyście w Ołomuńcu księżniczkę Bonę, a w czasie jej koronacji w Krakowie obok trzech innych wyznaczonych senatorów, czuwał nad prawidłowym przebiegiem całego ceremoniału zaślubin i koronacji. W czerwcu 1520 r. w Toruniu pożyczył królowi 3000 zł na wypłatę królewskim oddziałom zaciężnym. W kwietniu następnego roku uczestniczył w prowadzonych w Toruniu układach z Zakonem, po czym odwoził do Krakowa do skarbu sumy podatkowe uchwalone na sejmie bydgoskim, a zebrane w województwie poznańskim i kaliskim. W grudniu 1537 r. po śmierci biskupa kujawskiego Karnkowskiego, Górka postanowił złożyć urząd wojewody poznańskiego i starać się o to bogate biskupstwo. W czerwcu 1538 r,. otrzymał prowizję papieską na biskupstwo kujawskie, a w sierpniu w Poznaniu w ciągu jednego dnia uzyskał wszystkie wymagane święcenia. Przez całe życie charakteryzowała go w sprawach majątkowych niezmierna zachłanność, cenił pieniądze i dostojeństwa, a niemal z każdego sejmu potrafił przywieźć dla siebie lub syna jakieś wymierne korzyści finansowe. Warto jeszcze zauważyć, iż był twórcą pierwszej w Polsce siatki wywiadowczej, złożonej z płatnych agentów, którzy działali poza granicami Polski. Zmarł w 1542 r. Trzeba przyznać, że wśród wszystkich właścicieli Tuszyna stanowił na pewno postać najbardziej wyróżniającą w skali całej Rzeczpospolitej.
    1512
  • Arcybiskup Jan Łaski utworzył Dekanat tuszyński z 23 kościołami parafialnymi.
    1518
  • Jan, syn Stanisława z Tuszyna, zostaje studentem Uniwersytetu Krakowskiego.
    1523
  • W "Liber Beneficiorum" znajduje się kolejna wzmianka o tutejszym kościele. Wynika z niej, iż pobudowany kościół pod wezwaniem św. Witalisa funkcjonował tu od dawna. Prawo patronatu nad nim należy do króla, a proboszczem był podówczas Maciej Górecki.
    1531
  • 9 stycznia król Zygmunt Stary w Piotrkowie Trybunalskim delegował komisarzy do rozgraniczenia dóbr tuszyńskich i miasta Tuszyna z wsiami kapitulnymi, Pałczew, Kalino, Kalinko, Rydułtowska Wola, Czyżemin i miastami Pabianice jak i Rzgów.

  • Właścicielem tuszyńskiej królewszczyzny jest Tomasz z Lubrańca, syn Mikołaja, kasztelan brzesko - kujawski do roku 1533. To właśnie on prowadzi spory o ziemię z Kapitułą Krakowską, dziedziczącą kasztelanię pabianicką, na której terenie leżały sąsiadujące wsie. W toczonym procesie Tomasza z Lubrańca reprezentował Mikołaj Rusocki, kasztelan biecki i starosta łęczycki, który w latach następnych zabił swego mocodawcę. Kapitułę krakowską reprezentowali: Mikołaj Zamojski, Jan Naropiński i Benedykt Izbiński.

  • 28 lutego na miejscu granicznym dóbr tuszyńskich z wsiami kapitulnymi sporządzony został akt rozgraniczenia wsi i miast przez delegowanych komisarzy. Wyrok obie strony usatysfakcjonował.
    1532
  • 20 stycznia król Zygmunt Stary w Krakowie potwierdza akt rozgraniczenia dóbr tuszyńskich z wsiami kapitulnymi.
    1533
  • Z nadania króla Zygmunta Starego królewszczyzna tuszyńska dostaje się Janowi Gruszczyńskiemu, kasztelanowi z Inowłodza. Warunkiem było aby ten wykupił ją od Tomasza z Lubrańca.
    1543
  • Tuszyn dotknięty jest kilkakrotnymi pożarami, które z zasobnego ośrodka miejskiego, czynią miasteczko biedne.
    1544
  • Natrafiamy na pierwszą wiadomość o istnieniu młyna Stanisława Dobrynki. Drugi młyn wybudowany został przez Wojciecha Dobrynkę. Młyny stały na rzece Dobrynce.
    1545
  • Król Zygmunt Stary zwolnił mieszczan tuszyńskich na pięć lat z ponoszenia jakichkolwiek ciężarów i podatków z powodu pogorzeli.
    1551 - 1564
  • Proboszczem parafii tuszyńskiej był ks. Stanisław Lutomirski, gorący zwolennik religijnych nowinek. Odstąpiwszy od wiary katolickiej, przeszedł na luteranizm, ten zmienił na kalwinizm, by na koniec znaleźć oparcie wśród arian. Lutomirski pozostawił po sobie wiele rozpraw teologicznych.
    1555
  • Po raz kolejny pali się doszczętnie drewniany i słomą kryty Tuszyn. Król Zygmunt August zwalnia obecnie mieszczan od wszelkich ciężarów i podatków na lat dwanaście.
    1558
  • 15 października król Zygmunt August nadał "puste wójtostwo" w mieście i wsi Tuszynie Maciejowi Podolskiemu i potwierdza dla miasta przywileje, które wcześniej pozyskały.

  • Trzeci młyn został wybudowany przez wójta Macieja Podolskiego, na co właściciel uzyskał pozwolenie królewskie. Młyn ten został wybudowany na terenie proboszczowskim i też na rzece Dobrzynce.
    1564
  • Odbyła się dokładna lustracja królewszczyzny tuszyńskiej. W mieście naliczono 106 placów, na których znajdowały się 153 domy, a dochód miasta wynosił 116 zł i 8 groszy. W mieście pracowało 7 kowali, 13 szewców, 4 kuśnierzy, 10 piekarzy, 15 browarników, 8 kołodziei, 2 stelmachów i 5 rzeźników.

  • Dobra tuszyńskie należą do Stanisława Tarnowskiego, kasztelana zawichojskiego i starosty sieradzkiego, który wypuszcza za odpowiednią sumę królewszczyznę tuszyńską wójtowi miasta Tuszyna Maciejowi Podolskiemu, a po jego śmierci jego bratu Stanisławowi do roku 1565.
    1565
  • Koniec przynależności królewszczyzny tuszyńskiej do starostwa sieradzkiego. Przechodzi ona do starostwa piotrkowskiego jako jego organiczna część. Akt zmiany przynależności administracyjnej Tuszyna zostaje potwierdzony 24 lipca 1566 roku przez króla Zygmunta Augusta.

  • Piotr Żuchowski, podstarości piotrkowski, nakazał wpłacać podatki mieszczanom tuszyńskim do kasy starostwa piotrkowskiego. Czynsz należny z tytułu dzierżawy otrzymuje starosta piotrkowski Zygmunt z Mirowa Myszkowski. Starosta piotrkowski nadaje w użytkowanie mieszczanom swoje pastwiska, a król Zygmunt III Waza potwierdza to edyktem z dnia 16 stycznia 1595 roku.
    1566
  • Wójtem Tuszyna zostaje Stanisław Bykowski.

  • 24 lipca król Zygmunt August potwierdza zmianę przynależności Tuszyna z powiatu sieradzkiego do piotrkowskiego.

  • 4 września król Zygmunt August potwierdza dotychczasowe przywileje miasta i nadaje wójtostwu Tuszyn wieś Kępicę jako grunta podległe.
    1570
  • Król Zygmunt August potwierdza akt graniczny pomiędzy kluczem pabianickim a miastem i wsią Tuszyn.
    1571
  • Kolejny spis lustracyjny wykazuje, iż Tuszyn, oprócz rynku, składa się z ulic: Łęczyckiej, Targowej, Piotrkowskiej, Kościelnej, Sieradzkiej, Browarnej i Tylnej. Wszystkie domy w miasteczku były drewniane i kryte słomianymi strzechami.
    1576
  • Pali się prawie całe miasto.
    1577
  • Na Akademii Krakowskiej studiuje Cyprian, syn wójta tuszyńskiego Zygmunta Sulikowskiego.
    1580
  • Zygmunt Sulikowski jest właścicielem wójtostwa, które pozyskał po Stanisławie Bykowskim.
    1583
  • 26 sierpnia w Krakowie król Stefan Batory zezwala Piotrowi Gałeckiemu na wykup starostwa z rąk sukcesorów Zygmunta Sulikowskiego. Gałecki nie wykupił starostwa, bowiem cena odstępnego okazała się dla niego za wysoka.
    1584
  • 18 czerwca król Stefan Batory aktem wydanym w Grodnie zezwolił Annie Sulikowskiej, wdowie po Zygmuncie, na odstąpienie wójtostwa synowi Cyprianowi Sulikowskiemu.
    1585
  • Pierwsza wzmianka o istnieniu szkółki parafialnej przy kościele, w której funkcję nauczyciela pełnił Marcin.
    1595
  • 16 stycznia Zygmunt III Waza potwierdza przywileje Tuszyna i zezwala na kopanie łąk Chrosty oraz zapisuje nowe łąki na korzyść miasta na Grajczychach i Wiaderczychach. Potwierdza również nadane w użytkowanie przez starostę piotrkowskiego jego pastwisk.

  • 15 marca Zygmunt III potwierdza przywileje udzielone miastu aktem wydanym w Krakowie i przenosi targi wtorkowe na środy.
    1599
  • 7 czerwca w Warszawie król Zygmunt III Waza potwierdza przywileje udzielone miastu przez swoich poprzedników.
    1602
  • W sierpniu zostaje potwierdzony akt graniczny pomiędzy miastem królewskim Tuszynem i Żerominem wsią prywatną Stanisława Bykowskiego, a Pałczewem i Wolą Kotowską z klucza pabianickiego.
    1605
  • 20 sierpnia król Zygmunt III Waza nadaje w dożywocie miasto Tuszyn z wsiami Tuszynem i Uszczynami Maksymilianowi Przerębskiemu, staroście piotrkowskiemu oraz jego żonie Zofii z Ostroga na "prawie przelewkowym". Nowy właściciel studiował w Collegium Romanum w Rzymie. Po czteroletnich studiach i pobycie na dworze wiedeńskim królowej Elżbiety powrócił do kraju z pokaźną wiedzą humanistyczną. Wkrótce został wpływowym dworzaninem i sekretarzem Zygmunta III Wazy. Piastował nieprzerwanie funkcję posła we wszystkich sejmikach jako aktywny uczestnik od roku 1611 do 1638, oraz kasztelana sieradzkiego, referendarza koronnego, wojewody łęczyckiego, marszałka dworu królowej Konstancji od 1619, a później Cecylii Renaty do końca życia. Otrzymane starostwo Piotrkowskie w 1600 r. scedował w 1612 dożywotnio Hieronimowi Gomolickiemu. W 1604 r. wziął udział w poselstwie do Pragi po arcyksiężniczkę Konstancję, drugą żonę Zygmunta III Wazy. W 1636 uzyskał tytuł hrabiowski Świętego Cesarstwa Rzymskiego, jako nagrodę za długoletnią służbę dla obu narodów. Był obecny przy śmierci Zygmunta III Wazy. Uczestniczył w Wiedniu w ceremonii zawarcia ślubów małżeńskich króla Władysława IV z Cecylią Renatą. W drodze powrotnej towarzyszył orszakowi wiozącemu arcyksiężniczkę Cecylię Renatę. Nieprzerwanie cieszył się zaufaniem zarówno Zygmunta III Wazy jak i Władysława IV, a także cesarza Ferdynanda II.
    1612
  • Wojciech z Tuszyna studiuje na Akademii Krakowskiej.
    1614
  • Cyprian Gołygowski ustępuje wójtostwo Jakubowi Gołygowskiemu.
    1621
  • Mateusz z Tuszyna studiuje na Akademii Krakowskiej.
    1625
  • Cyprian, syn Jana, studiuje na Akademii Krakowskiej.
    1629
  • 10 lutego, za zgodą Zygmunta III Wazy, Jakub Gołygowski ceduje wójtostwo swoim synom Stanisławowi i Piotrowi.
    1630
  • 7 października Zygmunt III Waza aktem wydanym w Warszawie zezwala Stanisławowi Gołygowskiemu na odstąpienie wójtostwa Stefanowi Bykowskiemu (skarbnik i sędzia grodzki w latach 1630 - 1633, skarbnik i rotmistrz miński).
    1633
  • Zygmunt III Waza potwierdza uzyskane wcześniej przywileje regulujące sprawy czynszów.

  • 25 marca król Władysław IV w Krakowie przekazuje tenutę tuszyńską staroście piorkowskiemu, Olbrachtowi ze Starołęki oraz jego żonie, Katarzynie Przerębskiej. Po śmierci Katarzyny Olbracht ze Starołęki żeni się powtórnie z Anną z Bąkowca i dla niej uzyskuje "prawo przelewkowe". Zastrzeżeniem było, że miał płacić podatek kwarciany w wysokości 1 dochodu z królewszczyzny oraz podatek zwany "duple" (kwarta podwójna), co zapewniało mu 1 ogólnych wpływów.
    1647
  • 3 kwietnia Olbracht ze Starołęki, za zgodą króla Władysława IV, odstąpił dzierżawę tuszyńską Mikołajowi Przerębskiemu. Był on, podobnie jak Maksymilian, człowiekiem gruntownie wykształconym i bardzo wpływowym. Studiował na Uniwersytecie Krakowskim, Padwie i Paryżu. Po powrocie do kraju rozpoczął służbę na dworze królewskim jako dworzanin pokojowy i sekretarz. W 1647 r. dostał starostwo tuszyńskie ( nie grodowe, dzierżawa wchodząca do starostwa piotrkowskiego). Z tytułem starosty tuszyńskiego brał udział w czerwcu w 1648 r. w sejmiku przedkonwokacyjnym woj. sieradzkiego. Na sejmie konwokacyjnym wyznaczono go na sekretarza królewskiego. Był na sejmie elekcyjnym, gdzie podpisał Pacta Conventa na Jana Kazimierza. Uczestniczył jako poseł w kolejnych sejmach i pozyskał nadto godność kasztelana sądeckiego. Syty dostojeństw i zaszczytów królewszczyznę tuszyńską scedował za zgodą króla na rzecz syna Stefana.
    1649
  • 4 lutego król Jan Kazimierz w Krakowie podtrzymał uzyskane przez mieszczan Tuszyna dotychczasowe przywileje dotyczące czynszów.
    1651
  • Starosta tuszyński Mikołaj Przerębski, wykupuje wójtostwo od Stefana i Zofii Bykowskich.
    1653
  • 6 grudnia Jan Kazimierz, przychylając się do próśb mieszczan Tuszyna o zwiększenie jarmarków, dodaje dwa nowe "do istniejących dwóch jarmarków" na św. Jana Chrzciciela i na Narodzenie Matki Boskiej oraz dodatkowo ustanawia targi sobotnie.
    1655
  • Przez Tuszyn przechodzą wojska szwedzkie. Miasto nie stawia oporu, bo nie było przygotowane do funkcji obronnych. Szwedzi bezkarnie grasują w Tuszynie kilka dni, rabują żywność i co cenniejsze przedmioty, a na koniec palą i równają z ziemią prawie całe miasteczko. Ocalało zaledwie około 40 budynków.
    1660
  • Pierwszą wzmiankę o osiadłych Żydach spotykamy w księgach wójtowskich.
    1661
  • Lustracja miasta podaje, że częste w minionych latach pożary i spustoszenia poczynione przez wojska szwedzkie doprowadziły mieszkańców do zupełnej nędzy. Jest tu tylko 48 domów.
    1681
  • 21 maja Jan III Sobieski potwierdza prawa miasta i uwalnia mieszczan od niektórych opłat. Na prośbę Przemysława Bykowskiego, podczaszego sieradzkiego, dodaje znowu dwa targi: na św. Filipa i Jakuba oraz na św. Andrzeja Apostoła.
    1693
  • Starostą jest Stanisław Bykowski, syn Przemysława, kasztelana sieradzkiego i starosty przedeckiego.

  • Przybywają nowi osadnicy pochodzenia żydowskiego. Wykupują masowo place pod budowę oraz domy nie zamieszkane.
    1700
  • Starostą do 1712 jest Aleksander Bykowski, syn Stanisława, podczaszy sieradzki.
    1703
  • Żołnierze szwedzcy pustoszą znów Tuszyn oraz ograbiają kościół i plebanię.
    1708
  • W środku rynku znajduje się kościółek św. Andrzeja.
    1723
  • 2 stycznia król August II w Warszawie potwierdza nadanie przywilejów Tuszynowi oraz dodaje jeszcze dwa kolejne targi: na święto Trzech Króli i na św. Marię Magdalenę.

  • Franciszek Skarbek pozyskuje w roku 1723 poprzez ożenek starostwo tuszyńskie. Skarbek zaliczał się do dostojników Augusta II. Dnia 25 kwietnia 1721 r. awansował na chorążego większego łęczyckiego. Posłował na sejmy 1722 i 1724 z woj. łęczyckiego. 2 III 1731 został kasztelanem łęczyckim, a od roku 1736 wojewodą łęczyckim. Zmarł 3 VII 1749.
    1729
  • Istnieje cech szewski, w którym godność starszego piastuje Antoni Boka. Jest to najstarszy w Tuszynie cech, istniejący już wiele lat wcześniej, choć trudno określić, kiedy powstał, gdyż nie zachowały się odpowiednie dokumenty.
    1736
  • Wymieniony wyżej Franciszek Skarbek za zgodą Augusta III i na mocy jego decyzji zawartej w akcie wystawionym w Oliwie, przekazał starostwo Filipowi Janowi Skarbkowi, kasztelanowi inowłocławskiemu.
    1762
  • 26 maja wybuchł w mieście ogromny pożar. Ogień strawił kościół wraz z zabudowaniami plebańskimi oraz całą wieś Tuszynek Starościański i od tego zdarzenia datuje się wyraźny upadek gospodarczy Tuszyna.
    1765
  • Przystąpiono do budowy nowego kościoła z drewna na kamiennej podmurówce, a wcześniej ks. Józef Strzelecki zdołał odbudować plebanię i wszystkie zabudowania gospodarcze.
    1765
  • Mikołaj Petersilge wykonał dla kościoła w Tuszynie dwa dzwony.
    1766
  • W styczniu został założony Cech Piwowarów. Inicjatorami założenia cechu byli majstrowie Jakub Liszewski i Stanisław Jakubowski. Jego erygowanie potwierdził 11 lutego w Warszawie król Stanisław August Poniatowski. Otrzymanie zezwolenia na piwowarstwo było bardzo istotne, gdyż starosta książę Czetwertyński żądał od piwowarów zwiększonych czynszów z tytułu propinacji.
    1772
  • Na skutek śmierci Jana Skarbka starostwo przechodzi na jego żonę Konstancję.
    1774
  • 28 marca Konstancja Skarbek ceduje starostwo wraz z wójtostwem na rzecz księcia Michała Czetwertyńskiego, którego wkrótce poślubia.
    1775
  • Książę Michał Czetwertyński na sejmie wykorzystuje trudną sytuację finansową państwa i nabywa starostwo tuszyńskie na pięćdziesięcioletnią dzierżawę do 1825 roku (bez prawa własności gruntu i możliwości tego prawa przez zasiedzenie). Objąwszy starostwo Tuszyna nowy właściciel ustanawia zwiększony wymiar czynszów. Zmusza mieszczan do różnych robót i powinności, od których dotychczas byli wolni, na mocy przywilejów królewskich. Miasto miało rocznie opłacać 602 zł czynszów i dodatkowo z gruntów 40 zł, jarmarków 6 zł, ze sklepów 106 zł, w zamian za to starosta przyznawał miastu prawo do wyrębu drzewa w lasach starościańskich na opał i budowę domów, prawa warzenia piwa i palenia gorzałki, a w czasie jarmarków dawał miastu strażników do pilnowania porządku i bezpieczeństwa.
    1776
  • Król Stanisław August Poniatowski potwierdza dotychczasowe przywileje mieszczan, rozstrzyga spór mieszczan ze starostą Czetwertyńskim na ich korzyść i zobowiązuje go do uznania, szanowania i przestrzegania praw miejskich.
    1781
  • Tuszyn liczy 450 osób (w tym chrześcijan 364, Żydów 86). W Tuszynie zaledwie trzy osoby umiały pisać: pisarz, radny i land - wójt. Rzemiosłem zajmowało się 19 osób, pozostałe utrzymywały się z rolnictwa i handlu.
    1782
  • Komisja Dobrego Porządku przeprowadza inwentaryzację miasta. Liczba mieszkańców wynosiła 450 osób. Przy rynku i 9 ulicach stało 111 drewnianych zamieszkałych domów, 8 pustych, 47 parcel było niezabudowanych. W środku rynku stał kościółek św. Andrzeja. Ludność trudniła się przeważnie uprawą roli, pszczelarstwem, ogrodnictwem, hodowlą bydła. Rzemiosłem i handlem zajmowało się 19 osób, w tym 16 Żydów. Wyrabiano najprzeróżniejsze przedmioty drewniane niezbędne w gospodarstwie, jak: cebry, szkobki, niecki, koryta, łyżki, a bednarze tuszyńscy słynęli w całej okolicy z wyrobu doskonałych beczek. Miasto należało do liczniejszych po Piotrkowie i Wolborzu.

  • Miasto liczy około 500 mieszkańców.
    1784
  • 12 czerwca król Stanisław August w Warszawie nakazuje wydelegowanym w 1781 roku komisarzom, aby przystąpili do rozgraniczenia dóbr pabianickich od starostwa tuszyńskiego.
    1789
  • Pali się znaczna część miasta.
    1790
  • Ponownie wybucha pożar w Tuszynie.
    1793
  • W wyniku II rozbioru Polski Tuszyn znalazł się w granicach zaboru pruskiego.
    1799
  • Po śmierci Michała Czetwertyńskiego posiadane starostwo zostało przyznane tejże rodzinie. Hrabia Skarbek, urzędowy opiekun trzech nieletnich synów zmarłego, wydzierżawia starostwo Janowi Markowskiemu, który je trzyma do 1 lipca 1825, poddzierżawiając najpierw Niemcowi Arendtowi, a później Żydowi Szyi Szenkowi.
    1800
  • Najprawdopodobniej przed tym rokiem rozebrano kościółek św. Andrzeja.
    1800 - 1825
  • Proboszczem parafii tuszyńskiej był Wojciech Jasiński, brat pułkownika Jakuba Jasińskiego, bohaterskiego dowódcy w powstaniu kościuszkowskim.
    1801
  • Proboszcz ks. Wojciech Jasiński zakłada szkołę, w której pierwszym nauczycielem był Mejer, następnie Mateusz Busiakiewicz i Franciszek Knebel. Do szkoły uczęszczało 41 uczniów.
    1807
  • Przemarsz wojsk napoleońskich przez miasto. Na Tuszyn nałożono świadczenie wojskowe - tzw. furaż, który dostarczano do Piotrkowa w postaci wyznaczonej ilości owsa, siana, słomy, mąki pszennej i żytniej. Równocześnie dla francuskich żołnierzy tuszyniacy musieli upiec 950 bochenków chleba. W zamian za dostarczony furaż jak i pieczywo miasto otrzymało z magazynów wojskowych 129 garncy gorzałki zwykłej i 29 garncy "dobieranej".

  • 2 maja Antoni Kostrzewski został powołany na stanowisko burmistrza, wybrano ponadto samorząd miasta.
    1807 - 1815
  • Tuszyn znajduje się w granicach Księstwa Warszawskiego.
    1808
  • Rozebrano podniszczony stary kościół i na jego miejsce pobudowano nowy drewniany.

  • Powstała w Tuszynie poczta, a jej poczmistrzem został Mateusz Busiakiewicz.
    1810
  • W Tuszynie odbywa się 12 jarmarków, na które zjeżdżali tłumnie kupcy ze Śląska, Mazowsza, Wielkopolski oraz z sąsiednich miast i osiedli. Na targi przybywało ponad trzy tysiące osób, co przewyższało dwukrotnie ilość stałych mieszkańców. Owe jarmarki przynosiły miastu poważne dochody wynikające z faktu pobierania opłat za prawo korzystania z targu jarmarcznego, targowego, brukowego jak i placowego. Na jarmarkach handlowano zbożem, wyrobami niezbędnymi w gospodarstwie, a głównie końmi i bydłem rogatym. Przeciętnie spędzano na jarmarki tuszyńskie po dwa tysiące sztuk bydła rogatego, po trzysta sztuk koni. Tuszyn przeżywa podówczas wręcz rozkwit handlowy, między innymi dzięki przyznaniu pełnych wolności handlu w całym Księstwie Warszawskim.
    1812
  • W Tuszynie odbywało się 10 jarmarków i ta liczba obowiązywać będzie przez 6 lat.

  • Urządzono nowy cmentarz na gruntach kościelnych poza miastem (w Tuszynku Poduchownym) na którym wydzielono również bardzo mały cmentarz prawosławny. Proboszczem był wtedy ks. Wojciech Jasiński.
    1814
  • Założono dwie garbarnie (pierwsze zakłady przemysłowe), w których wyprawiano rocznie około 700 skór bydlęcych.
    1815
  • W wyniku Kongresu Wiedeńskiego Tuszyn znalazł się w zaborze rosyjskim, w tzw. Królestwie Polskim, zwanym też powszechnie Królestwem Kongresowym. Z polecenia władz gubernialnych miasto przekształcono w stanicę wojskową.
    1816
  • Począwszy od tego roku miasto musiało zapewnić kwatery mieszkalne dla wojskowych i stajnie dla koni. Kwatery wyznaczano u zamożniejszych mieszczan. Najczęściej kwatery wyznaczano u Jana Rzepeckiego, Tomasza Słowińskiego, Romana Turkowskiego, Jakuba Walasa, Piotra Skalskiego, U. Porczyńskiego, Jana Urbanowicza, Stanisława Wilińskiego, Stanisława Busiakiewicza, Antoniego Kotlickiego, Józefa Kudrzyckiego, Floriana Jarczyńskiego, Franciszka Woźniakowskiego i innych. Stacjonował tu I szwadron II pułku strzelców konnych. Szwadron liczył 8 oficerów i 110 żołnierzy oraz 94 konie.

  • W okresie powstania styczniowego dla lepszej kontroli i nadzoru Tuszyn przyłączony został do obszaru wojennego miasta Łodzi.
    1816 - 1823
  • Wojciech Paczoski burmistrzem tuszyńskim.
    1817
  • W Tuszynie zamieszkuje 8 Żydów szynkarzy.

  • Utworzono urząd municypalny w Tuszynie.
    1818
  • Po kilkuletnich zabiegach Tuszyn uzyskuje zezwolenie na wprowadzenie dwóch nowych jarmarków. I w ten oto sposób powrócił do miasta system 12 jarmarków rocznie.

  • Powstały zgromadzenia cechowe: krawieckie - 20 osób (w tym 17 Żydów i 3 chrześcijan), a starszym cechu został Michał Sivera; piekarzy - 11 osób, starszym zgromadzenia został Michał Szteinhil; szewców - 17 osób, starszym zgromadzenia wybrano Daniela Olszewskiego.

  • Nauczycielem w szkole jest Ignacy Radziejewski, który naucza 28 uczniów.
    1819
  • W styczniu organizują się kolejne cechy: sukienników - 4 osoby, (starszym zostaje Jan Domański); kowali - 4 osoby, (starszym zostaje Dominik Walichniewicz). W lutym powstaje 4 osobowy cech rzeźników. A niedługo potem sukienników (10 osób). Ci ostatni produkują na 8 krosnach 1224 łokcie "ordynarnego" (zwyczajnego) sukna w cenie do 2 zł za łokieć.
    1820
  • Powstaje cech tokarski - 11 osób,a starszym zostaje Marcin Kowalski.

  • W mieście podejmuje obowiązki medyczne cyrulik Abraham Neyman.

  • W Tuszynie zamieszkują 1064 osoby.
    1821
  • Powstają następne cechy: ciesielski - 10 osób (starszym zostaje Filip Schrota); bednarski - 10 osób (starszym został Frydrych Koller). Ponadto odnotowana jest także działalność: 1 stolarza, 1 kuśnierza, 1 powroźnika.

  • Przyjeżdża do Tuszyna lekarz "chirurg klasy III", Leib Jakub Neyman. W tym czasie osiedla się również (ale na krótko) chirurg z Wolborza Franciszek Robert.
    1822
  • Założono pierwszy areszt (tymczasowe więzienie) w wynajętym domu od tamtejszej mieszczki, pani Chrzanowskiej.

    1823 - 1832
  • Burmistrzem był Kazimierz Czayczyński.
    1825
  • 2 lipca starostwo tuszyńskie przejmuje skarb państwa. Od rządu wkrótce wykupuje dzierżawę starosta Walenty Kobierzycki, zmuszając równocześnie mieszczan do nadmiernych posług i powinności co powoduje częste konflikty oraz spory na linii mieszczanie a dzierżawca.
    1827
  • Wykryto w Tuszynie źródła wody mineralnej siarczano - żelazowej i rozpoczęto tu leczenie schorzeń wrzodowych. Z wolna powstaje tu baza kuracyjno - lecznicza.
    1829
  • Zwolniono ze szkoły nauczyciela Ignacego Radziejewskiego, a zatrudniono Ignacego Szklanika, absolwenta Instytutu Nauczycielskiego w Łowiczu.

  • Cechy ślusarski i kowalski łączą się w jeden związek rzemieślniczy, a z biegiem czasu dołączają doń stolarze i stelmachowie.
    1829 - 1830
  • Dzierżawcą Tuszyna jest Rafał Wolski.
    1830 - 1835
  • Dzierżawcą Tuszyna jest Węgliński.
    1831
  • Tuszyn zamieszkuje 1315 osób, w tym 350 Żydów. W tym też roku zostaje zatrudniony pierwszy miejski dozorca policyjny Andrzej Waligórski.
    1832
  • Od tego roku Tuszyn był siedzibą IV szwadronu pułku irkuckich huzarów.
    1832 - 1837
  • Burmistrzem jest Fryderyk Werner.
    1834
  • Osiada w Tuszynie następny cyrulik pochodzenia żydowskiego Lew Cyc - do niedawna pomocnik chirurga w Piotrkowie.
    1835
  • Tuszyn wraz ze starostwem włączony zostaje do ekonomii czarnocińskiej jako majorat (porządek dziedziczenia, w którym cały majątek niepodzielnie przechodzi do najstarszego z żyjących synów zmarłego) i oddany lejtnantowi Timofiejowi.
    1837 - 1856
  • Burmistrzem przez 20 lat był Michał Tarczyński.
    1837
  • Rozpoczyna się wzmożony napływ do miasta ludności rzemieślniczej (szczególnie pochodzenia niemieckiego).
    1838
  • Powstaje cech garbarski.
    1839
  • Rozporządzeniem władz gubernialnych odłączono Tuszyn od denacji dóbr Czarnocin i włączono bezpośrednio do skarbu państwa.
    1840
  • Powstaje cech tkacki, a w następnym roku garncarski.

  • W Tuszynie zamieszkuje 1548 osób.
    1841
  • Komisarz rządowy na obwód piotrkowski zapytuje oficjalnie mieszczan tuszyńskich o zgodę na budowę szosy z Piotrkowa przez Tuszyn do Łodzi. Mieszkańcy Tuszyna przyjęli ten projekt z dużym zadowoleniem i jednogłośnie uchwalili przekazanie na ten cel 1000 zł oraz 200 sążni kamieni polnych do utwardzenia drogi.

  • W tym roku przybywa do Tuszyna szwadron pułku dnieprowskiego.
    1842
  • Dotychczasowy urząd municypalny został przemianowany na magistrat.
    1843
  • W Tuszynie pracują następujący rzemieślnicy: 2 garbarzy, 3 bednarzy, 15 krawców, 3 kołodziejów, 4 młynarzy, 10 piekarzy, 13 rzeźników, 3 stolarzy, 14 szewców, 10 zdunów. Wśród rzemieślników występowała znaczna fluktuacja.
    1844
  • Przybyło do Tuszyna 101 osadników, szczególnie sukienników pochodzenia niemieckiego. Pobyt ich jednak jest krótkotrwały, gdyż prężnie w tym czasie rozwijająca się Łódź jest dla nich bardziej atrakcyjnym miejscem osiedlenia. Przychodzi nieuchronnie załamanie rozwoju przemysłowego i rzemieślniczego.
    1845
  • W Tuszynie odnotowano likwidację cechów: tkackiego, sukienników i tokarskiego. W tym samym roku tamtejsi parafianie uchwalili pobudowanie nowego murowanego kościoła w centrum miasta.
    1848
  • Wybudowano pierwszy wyodrębniony budynek więzienny, a w mieście osiedla się pierwszy dyplomowany felczer Ignacy Wrzesiński, który jednak w 1853 roku opuszcza Tuszyn.

  • Tuszyn nawiedza epidemia cholery.
    1849
  • Cechy odpowiednio liczą: krawieckie - 21 osób, wszyscy Żydzi; kowalskie - 10 osób, jeden Żyd; garbarskie - 5 osób, wszyscy Żydzi; piekarskie - 8 osób, sześciu Żydów; szewskie - 11 osób; garncarskie - 8 osób; rzeźnicze - 11 osób, pięciu Żydów.
    1850
  • Ludność Tuszyna liczy 1669 osób, w tym roku także zniesiono 6 jarmarków, a pozostałe przeniesiono z niedzieli na poniedziałek.

  • 18 maja spłonęło 31 domów wraz ze szkołą, nie licząc zabudowań gospodarczych. Naukę szkolną przeniesiono do prywatnych pomieszczeń.
    1854
  • Osiedla się felczer Josek Neyman, stypendysta miasta Tuszyna i zarazem absolwent Gubernialnej Szkoły Felczerów Wojskowych w Piotrkowie. Do Tuszyna przybywa bateria artylerii ciężkiej, dla której wzniesiono szopy na armaty.
    1857
  • Tuszyn zamieszkuje 1835 osób, w tym 68 protestantów i 588 Żydów. Domów drewnianych było 180 i jeden murowany. Pracuje tu już niewielu rzemieślników: bednarzy - 4, grzebieniarz - 1, kołodziei - 2, kotlarz - 1, kowali - 4, krawców - 25, kuśnierz - 1, młynarzy - 5, murarzy - 2, piekarzy - 6, rzeźników - 10, ślusarzy - 2, stolarzy - 5, szewców - 18, tokarz - 1, garbarzy - 8, garncarz - 1.
    1857 - 1861
  • Burmistrzem jest Antoni Brzycki.
    1860
  • Tuszyn liczy 1866 mieszkańców, w tym katolików 1136, ewangelików 48, Żydów 682, a samo miasto po raz wtóry nawiedzane jest przez epidemię cholery.
    1861 - 1865
  • Burmistrzem jest Jan Dłużniewski.
    1862
  • Pierwszą aptekę w Tuszynie założył Florentyn Lichowski.
    1863
  • 1 stycznia obejmuje obowiązki pierwszy lekarz z pełnymi kwalifikacjami zawodowymi - Leopold Łowicki, który jednak długo nie zabawił w mieście. Rozpoczęto też wówczas budowę murowanego kościoła w centrum miasta.

  • 9 maja oddział powstańców nadciągnął do Tuszyna o godzinie 17. Oddział ten składał się z około 3 tysięcy ludzi dość dobrze uzbrojonych. Powstańcy zniszczyli wszelkie ślady władzy carskiej i ruszyli na Rzgów. Wtedy to honorowy ławnik Tuszyna, Tomasz Zdzienicki, zorganizował mały oddział partyzancki i wyruszył do walki z okupantem pod Wieluń i Dobrą. Tomasz Zdzienicki za udział w powstaniu został później zesłany na Syberię, a inni podejrzani o udział w powstaniu wzięci zostali pod stały nadzór policyjny jako przestępcy polityczni. Należeli do nich: Józef Senta, Teofil Rybicki, Wincenty Szymański, Antoni Płocki, Wojciech Rygielski, Andrzej Malczyński, Grzegorz i Katarzyna Gogolewscy.

  • 20 lipca spłonęło 58 domów, a niedługo potem po raz trzeci w Tuszynie panuje epidemia cholery (na całe szczęście o niewielkim nasileniu).
    1864
  • 14 kwietnia wyszedł ukaz carski, znoszący opiekunów szkolnych w osobach miejscowych proboszczów, a jednocześnie szkoły miejskie oddano pod opiekę sołtysów, zaś gminne pod opiekę wójtów.

  • W Tuszynie było 7 kowali, 13 szewców, 4 krawców, 5 kuśnierzy, 10 piekarzy, 15 browarników warzących piwo i palących gorzałkę, 8 kołodziejów, 2 stelmachów, 5 rzeźników.
    1865
  • Oddano do użytku nowowybudowany kościół, a podówczas burmistrzem był Maksymilian Ostrowicki.
    1866
  • Powstaje ogólna straż policyjna pod nazwą straży ziemskiej, podległa bezpośrednio burmistrzowi.
    1867
  • Tuszyn, przypisany obecnie do guberni piotrkowskiej, liczy 2293 osoby, w tym 1442 Polaków i 851 Żydów.

  • Osiada w Tuszynie kolejny felczer Szaja Koprowski, a rok później zamieszkuje tutaj nowy lekarz Antoni Strzyżowski.
    1868
  • Powstaje nowa apteka prowizora farmacji Józefa Tegazzo.

  • W tym samym roku do Tuszyna przeprowadza się ze wsi Kobiele Wielkie rodzina rocznego wówczas Władysława Stanisława Reymonta. Rodzina Reymontów została zaproszona przez ks. proboszcza Szymona Kupczyńskiego, brata matki Władysława Reymonta, który był w późniejszych latach nauczycielem i duchowym przewodnikiem dorastającego Władysława. Ojciec Władysława obejmuje funkcję organisty w tutejszym kościele. Dom Reymontów znajdował się przy parku otaczającym Dwór Czetwertyńskich. W Tuszynie urodziły się cztery siostry Władysława Reymonta: Kamila Julia - 1870 r., Joanna Antonina - 1873 r., Wacława Józefa - 1876 r. i Helena Seweryna - 1879 r.
    1870
  • Do tego roku Tuszyn przeżywał okres względnej prosperity. Dochód miasta sięgał sumy 2647,16 rubli. W mieście naliczono 198 domów, 1 fabrykę sukna ordynaryjnego, 5 garbarni, 1 olejarnię, 1 kolekturę loterii państwowej. Pracowało tutaj wówczas: 36 handlarzy, 6 kupców i kramarzy, 13 rzeźników, 3 piekarzy, 2 bednarzy, 1 cieśla, 1 czapnik, 1 cyrulik, 1 dystrybutor tytoniu, 1 faktor, 1 farbiarz, 1 kotlarz, 6 kowali, 1 ślusarz, 3 kołodziei, 24 krawców, 3 kuśnierzy, 2 malarzy i 15 przekupniów, 1 rymarz, 5 stolarzy, 2 szklarzy, 15 szewców, 2 aptekarzy, 80 służących, 70 wyrobników i najwięcej, bo aż 170 rolników.

  • 19 maja ukazem carskim odebrano Tuszynowi prawa miejskie i w związku z tym zniesiono urząd burmistrza, a wprowadzono w to miejsce funkcję sołtysa, a samą osadę wcielono do gminy Górki. Zlikwidowano też Straż Pożarną. Powyższe decyzje były karą za aktywny udział miasta w powstaniu styczniowym. Pozbawiona praw miejskich osada składała się z dwóch rynków starego i nowego, częściowo zabrukowanych, budynków i magistratu, poczty, apteki, szkoły elementarnej, remizy strażackiej, kościoła, bóżnicy i szpitala żydowskiego.
    1870 - 1914
  • Nie zachowały się dla wymienionych lat akta gminy Górki, a więc i osady Tuszyn. Dlatego wiedza o mieście jest niepełna i fragmentaryczna.
    1875
  • Władysław Reymont rozpoczyna naukę w tuszyńskiej szkole elementarnej, gdzie nauczycielem był Józef Jastrzębski.
    1878
  • Pożar strawił większą część miasta. Rozebrano stary drewniany kościół.

  • Umiera ksiądz Szymon Kopczyński, a swoją bogatą bibliotekę zapisuje rodzicom Wł. S. Reymonta.
    1879
  • 3 lutego urodził się Aleksander Zwierzyński, w okresie międzywojennym czołowy, obok Romana Dmowskiego, działacz Narodowej Demokracji i zarazem znany dziennikarz wileński. Aresztowany w 1945 roku przez władze sowieckie sądzony był w Moskwie w tak zwanym "Procesie szesnastu". Na ławie oskarżonych znaleźli się przywódcy polskiego podziemia związanego z rządem Rzeczypospolitej na emigracji. Zarzucano im niesłusznie działalność wywiadowczo - szpiegowską przeciw Armii Czerwonej. W okresie poprzedzającym aresztowanie Zwierzyński pełnił funkcję przewodniczącego Rady Jedności Narodowej oraz Prezesa Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego. W 1945 roku powrócił do kraju. Zmarł w 1958 r. w Tuszynie.
    1880
  • Dwunastoletni Władysław Reymont wyjeżdża z Tuszyna do Warszawy i rozpoczyna naukę w zakładzie krawieckim.

  • Wybudowano przy kościele w Tuszynie plebanię z drzewa pozyskanego z rozbiórki starego kościoła.
    1882
  • 19 września ks. biskup Chrościak - Popiel konsekrował nowy, murowany kościół.
    1883
  • Do 1884 wybudowano ostatecznie pierwszą, murowaną parterową szkołę w Nowym Rynku (naprzeciwko kościoła), w której pierwszym nauczycielem był Ignacy Białkowski. Do szkoły uczęszczało 198 dzieci, w tym 117 chłopców i 81 dziewczynek, zaś w dwa lata później odpowiednio: 152 i 173. Dziś znajduje się tu poczta.

  • Tuszyn liczy 3282 mieszkańców, w tym 9 prawosławnych, 70 ewangelików i 1248 Żydów. W osadzie było 115 rzemieślników i przemysłowców z produkcją ogólną 69190 rubli. Najwięcej było: krawców - 20, szewców - 12, rzeźników - 10, piekarzy - 7, stolarzy - 7. wśród przemysłu wyróżnia się garncarstwo oparte na pokładach dobrej miejscowej gliny, którym trudni się 20 garncarzy. Jest też 8 wiatraków z produkcją 30155 rubli i garbarnia.
    1884
  • Założono straż ogniową, która wkrótce została rozwiązana przez naczelnika powiatu łódzkiego. Straż liczyła 130 członków. Rok ten uznano za oficjalną datę powołania Straży Pożarnej w Tuszynie.
    1885
  • Wybudowano synagogę z drewna.
    1890
  • Urodził się w Tuszynie Wacław Borowy, słynny krytyk i historyk literatury. Kierował on katedrą literatury polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie powstania warszawskiego uratował część księgozbioru Biblioteki Uniwersyteckiej, przenosząc go w bezpieczne miejsce. Zmarł w 1950 roku w Warszawie.
    1892
  • Proboszcz ks. Antoni Trzeciak po raz pierwszy rozpoczyna w szkole katechezę.
    1895
  • 8 lipca urodził się w Tuszynie w rodzinie żydowskiej Jankiel Adler znany później malarz i grafik. Studia artystyczne rozpoczął w Polsce, kontynuował je w Jugosławii, a następnie do 1918 studiował w Kunstgewerbeschule w Barmen koło Düsseldorfu. Lata 1918 - 1920 spędził w Warszawie, współpracując równocześnie z łódzką grupą żydowskich malarzy. W 1920 udał się do Neimiec, gdzie osiadł w Düsseldorfie, a w latach 1924 - 1930 odbywał podróże artystyczne do Francji i Hiszpanii. W 1933 opuścił Niemcy i udał się do Paryża. Lata 1935 - 1936 spędził w Polsce i w tym czasie miał w Warszawie pierwszą dużą wystawę, prezentującą cały dotychczasowy jego dorobek. W latach 1936 - 1937 odbył podróże do Włoch, Jugosławii. Czechosłowacji, Rumunii i ZSRR, zaś w latach 1937 - 1938 mieszkał w Paryżu, później w Cagnes - sur - Mer. Twórczość jego kształtowała się pod wpływem współczesnych mu kierunków artystycznych, z którymi miał kontakt w Niemczech (ekspresjonizm, tendencje abstrakcyjne grupy der Blaue Reiter) i we Francji (kubizm). W 1940 zgłasza się ochotniczo do polskiej armii tworzonej na ziemi francuskiej, bierze udział w bitwie pod Dunkierką, a po kapitulacji Francji, z polskimi oddziałami znalzł się w Szkocji. Zdemobilizowany w 1941 r. zamieszkał w Angli w Kirkcudoright, następnie w Londynie i Aldbourne, nie przyjmując obywatelstwa brytyjskiego i zachowując do końca życia polski paszport. Uprawiał z dużym powodzeniem malarstwo olejne, rysunek, akwarelę, a źródłem tematów większości jego prac to folklor żydowski, wątki biblijno - talmudyczne, kompozycje abstrakcyjne i surrealistyczne oraz w ostatnim okresie przeżycia wojenne. Zmarł 25 kwietnia 1949 w Aldebourne.
    1897
  • Została zatwierdzona szkoła dwuklasowa. Starszym nauczycielem jest Ignacy Białkowski a młodszym mianowano Antoniego Wieczorkowskiego.
    1902
  • Po raz drugi powołano Straż Pożarną. Inicjatorem powołania był miejscowy lekarz i społecznik dr Stanisław Skalski, który 28 marca uzyskuje zezwolenie na działalność Straży Ogniowej, do której wstępuje 100 członków zaopatrzonych we wszystkie przyrządy i sprzęty strażackie. Prezesem zostaje sędzia Czesław Westerski, a naczelnikiem Władysław Zwierzyński.
    1903
  • Zostaje ufundowany sztandar Straży Ogniowej, oraz zakupiono pierwszą motopompę firmy Herman - Koebe o wydajności 600 l/min. wody. Utworzono też orkiestrę dętą, ktorej dyrygentem był Stefan Krysiński, założyciel amatorskiego zespołu teatralnego.

  • Powstała samorządowa Kasa Pożyczkowo - Oszczędnościowa.
    1907
  • Ks. Feliks Balcerzak zakłada Koło Rolnicze im. św. Izydora.
    1909
  • Powiększono cmentarz o 4 morgi zakupione od Banku Włościańskiego.
    1910
  • Założono "Ochronkę dla dzieci" z inicjatywy ks. Stefana Rylskiego. Prezesem Zarządu Straży Ogniowej zostaje proboszcz parafii Tuszyn ks. Stanisław Muznerowski. Funkcję tę pełni do 1925 roku.
    1912
  • W Tuszynie rozwinęło się rzemiosło, bowiem w wykazach figurowało: 20 szewców, 6 cieśli, 7 murarzy, 9 stolarzy, 11 kowali, 2 stelmachów, 5 rymarzy, 4 powroźników, 6 piekarzy, 3 rzeźników katolickich, 3 rzeźników żydowskich, 2 garncarzy, 13 trepiarzy, 12 wębrów (prządków bawełny), 1 malarz, 2 bednarzy, 30 krawców, 2 zegarmistrzów, 1 kotlarz, 2 introligatorów, 2 blacharzy, 2 kaflarzy.

  • Ks. Stanisław Muznerowski wybudował nową murowaną plebanię przy kościele w Tuszynie, a w roku następnym wydał drukiem bardzo wartościową monografię pt. "Tuszyn w ziemi piotrkowskiej".
    1914 - 1918
  • W czasie pierwszej wojny światowej Tuszyn był uznany za obiekt wojskowy, albowiem kwaterowały tu liczne oddziały rosyjskie, a później niemieckie. Za czasów administracji niemieckiej dokonano głębokiego wyrębu lasu sosnowo - dębowego ciągnącego się wzdłuż trasy Tuszyn - Rzgów, na przestrzeni kilku kilometrów.
    1916
  • 18 kwietnia oddano do użytku linię tramwajową z trakcją parową do Tuszyna biegnącą od linii pabianickiej w Łodzi przez Rudę Pabianicką i Rzgów o łącznej długości 15.370 m. Zarząd Łódzkiej Wąskotorowej Elektrycznej Kolejki Dojazdowej decyzją z dnia 20 sierpnia 1914 r. polecił Dyrekcji przedsiębiorstwa budowę linii, ale realizacja inwestycji nastąpiła dopiero z rozkazu niemieckich władz okupacyjnych, wydanych w listopadzie w 1915 r. Ulicą Rzgowaską linia docierała do parku w centrum Tuszyna, mijała go i skręcała w prawo ostrym łukiem w obecną ulicę Łowicką. Za kościołem dochodziła do obecnego Placu Reymonta i tu znajdował się przystanek końcowy w formie tzw. "weksla".
    1917
  • 30 września przedłużono linię tramwajową z Tuszyna do Kruszowa o ktorą usilnie zabiegał już od połowy 1916 r. A. Mazaraki, właściciel majątku Kruszów i cegielni. Linia Tuszyńska wydłużyła się w związku z tym o 3002 m. (w tym do tutejszej cegielni o 662 m.) i łączne jej długość wynosiła wówczas 18.372 m. Z eksploatacji tego ostatniego odcinka wycofano się w 1931 r.

  • Założono park miejski.
    1918
  • W Tuszynie otwarto wieloklasową szkołę, a jej kierownikiem został Ignacy Skrobiszewski.

  • W listopadzie Polska odzyskuje niepodległość. Tuszynianie samorzutnie zorganizowali oddział obrony cywilnej, który rozbroił oddział niemieckiego wojska i odprowadził żołnierzy do punktu jenieckiego w Rzgowie. W akcji rozbrajania wyróżniła się szczególnie swoją aktywnością Straż Ogniowa.

  • W dniu 11 listopada w osadzie tutejszej powołano samorząd, na czele którego stanął sołtys Paweł Porczyński.
    1919
  • Rozpoczyna pracę szkoła 7 klasowa.
    1921
  • Samorząd osady podejmuje decyzję o wydzierżawieniu 20 mórg ziemi doktorowi Stanisławowi Justmanowi z Łodzi na wybudowanie sanatorium przeciwgruźliczego, które po upływie 60 lat miało przejść na własność Tuszyna.
    1922
  • Istnieje kino o 130 miejscach.
    1923
  • 14 listopada Prezydent Rzeczpospolitej przywraca Tuszynowi status miasta z dniem 1 stycznia 1924.
    1924
  • 7 maja odbyły się pierwsze wybory do rady miejskiej w Tuszynie.

  • 31 maja ukonstytuował się nowo mianowany tymczasowy zarząd miasta w składzie: p.o. burmistrza Józefa Domowicza, p.o. z - cy burmistrza Pawła Porczyńskiego i Szmula Szterna.

  • 13 lipca odbyły się pierwsze wybory do Rady Miejskiej Tuszyna.

  • 7 sierpnia miało miejsce pierwsze posiedzenie rady i ukonstytuowanie się zarządu miejskiego. Na burmistrza wybrano Józefa Domowicza, na wiceburmistrza Wojciecha Michasiewicza i ławników Szmula Szterna i Feliksa Zdzienieckiego. Powołano komitet rozbudowy miasta w składzie: Józef Domowicz, Ignacy Busiakiewicz, Aron Goldsztajn, Antoni Gonicki, Moszek Hampel. Tuszyn stał się siedzibą Sądu Grodzkiego.

  • W mieście zamieszkuje wówczas 3550 osób, w tym 1650 Żydów.
    1925
  • 18 stycznia umiera ks. Stanisław Muznerowski, proboszcz parafii Tuszyn, prezes Zarządu Straży Ogniowej, autor cennej monografii o przeszłości miasta.

  • Tuszyn został pełnoprawnym członkiem Związku Miast Polskich.

  • 1 lipca Kasa Chorych w Łodzi nabyła las sosnowy i zleciła mierniczemu, inż. I. Żenowowi, dokonanie pomiarów i sporządzenie planu pod budowę pawilonu, alejek, dróg. Dalszą pracę nad rozbudową powierzono inż. R. Laurowiczowi.

  • Równocześnie z inicjatywy Jadwigi i Lucjana Szustrów, przy poparciu Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i finansowej pomocy Łódzkiej Kasy Chorych, rozpoczęto budowę nowoczesnego sanatorium dla dzieci na obszarze o powierzchni 135,89 ha lasu w Tuszynku Poduchownym.
    1926
  • Na prezesa Zarządu Straży Ogniowej wybrano Edwarda Myczkowskiego, miejscowego lekarza, funkcję komendanta objął Józef Domowicz, burmistrz Tuszyna.

  • Została wybudowana łaźnia(dziś zabytkowy budynek) i rzeźnia dla potrzeb miasta. Jednocześnie rozpoczęto budowę pierwszego pawilonu sanatorium.
    1926 - 1928
  • Teren Starego Rynku przekształcono na skwer miejski z murowanym ogrodzeniem.
    1927
  • 15 maja, z inicjatywy proboszcza ks. Józefa Pełczyńskiego, założono prywatne przedszkole parafialne. Mieściło się ono przy ulicy Brzezińskiej 14, a kierowniczką była Cecylia Zubrzyńska.

  • 1 czerwca zelektryfikowano linię tramwajową do Tuszyna. Tramwaj składał się z wagonu motorowego typu PULLMAN oraz dwóch wagonów doczepnych. Wagon pulmanowski miał dwie klasy, trzecią i drugą z ławkami miękkimi i zasłonami w oknach. O godzinie 7.00 odjeżdżał tramwaj pośpieszny z przystankiem w Rzgowie i o godzinie 7.35 był już w Łodzi. Dojeżdżała nim głównie młodzież szkół średnich. W poczekalni prowadzona była sprzedaż prasy i książek.

  • 31 lipca nastąpiło otwarcie pierwszego 100 łóżkowego pawilonu sanatorium przeznaczonego dla dzieci chorych na gruźlicę płuc. Pierwszym dyrektorem był dr Jagodziński (do 1937). W tymże roku również został wybudowany młyn oraz Miejska Wytwórnia Wód Gazowych i Rozlewnia Piwa (dziś budynek zabytkowy).

  • Odbyły się wybory Zarządu. Burmistrzem został Józef Domowicz.

  • 27 września wizytuje Sanatorium w Tuszynku minister pracy dr Jurkiewicz.

  • Z inicjatywy starosty łódzkiego Aleksego Rżewskiego i burmistrza Józefa Domowicza w dniu 27 października Rada Miejska podejmuje uchwałę, aby z obszaru Tuszyn - Poddębina rozparcelować 250 mórg lasu miejskiego i sprzedać jako parcele pod budowę domów mieszkalnych oraz założyć "Miasto - Ogród" o charakterze letniskowym o nazwie Tuszyn Las. Opracowaniem planu miasta - lasu zajął się inż. Andrzej Kartasiński.
    1928
  • 28 kwietnia Rada Miejska podjęła uchwałę, że plac nr 202 w Tuszynie - Lesie o powierzchni 1024 m2 zostanie przeznaczony władzom kościelnym pod budowę kaplicy rzymsko - katolickiej.W tymże roku odbyły się dwie poważne imprezy. I tak 6 maja odbyła się wielka uroczystość otwarcia i poświęcenia nowo założonego miasta - ogrodu Tuszyn Las jako osiedla letniskowego oraz oddano do użytku Sanatorium Przeciwgruźlicze.

  • 1 sierpnia Uchwałą Rady Miejskiej nadano za zasługi Burmistrzowi Józefowi Domowiczowi honorowe obywatelstwo miasta Tuszyna i dwie parcele w Tuszynie - Lesie.

  • W grudniu powołano do życia Sąd Grodzki w Tuszynie. Sędzią Sądu był Franciszek Frankowski, sekretarzem Wiktor Borecki. Adwokatem był Wyrzyńkiwicz, sekretarzem Lipecki.
    1928 - 1930
  • Wybudowano około 150 domów letniskowych z drewna w Tuszynie - Lesie. Właścicielami byli przeważnie Żydzi lub niekiedy Niemcy. Najokazalsze z nich to: "Grand" - pensjonat, "Marta", "Mrówka" - wille i Dom Sierot Żydowskich.
    1929
  • Przeniesiono szkołę podstawową do nowo wybudowanego dwu piętrowego gmachu przy ul. Piotrkowskiej 13, zaś na dotychczasowym parterowym budynku szkolnym nadbudowano piętro i oddano tam do użytku mieszkania komunalne dla urzędników magistratu, sądu, nauczycieli, lekarza, adwokata, sekretarza sądu itp.

  • Utworzono park miejski i pobudowano szklarnię miejską, a ponadto Anna i Jakub Szymczakowie założyli elektrownię.

  • 15 września powstała pierwsza męska drużyna harcerska im. Tadeusza Kościuszki.

  • Wydana została praca o Tuszynie pióra Józefa Litwina "Civitas Tusinensis".
    1930
  • 15 lipca zostaje oddany kolejny pawilon sanatoryjny dla 300 osób, zaś 31 sierpnia odsłonięto przed budynkiem nowej szkoły pomnik- popiersie króla Władysława Jagiełły, wzniesiony wg projektu Mieczysława Szubelskiego i umieszczony na wysokim cokole. W ten sposób oddano hołd założycielowi miasta.

  • 20 września umiera po ciężkiej chorobie burmistrz Józef Domowicz, który wydźwignął Tuszyn do rangi dobrze prosperującego miasteczka. Na p.o. burmistrza starostwo wytypowało Leonarda Goleniowskiego, który pełni ten urząd do 1935 roku.
    1931
  • Helena Defecińska zakłada przy OSP Korpus Kobiecy "Samarytanek".
    1933
  • 20 września powstała pierwsza żeńska drużyna harcerek im. E. Plater. W tym roku również powstały drużyny "Zuchów" i "Wilcząt".
    1935
  • W sezonie wiosenno - letnim w Tuszynie - Lesie wypoczywało ponad 5700 osób.

  • Burmistrzem został Tadeusz Zwierzyński a wice burmistrzem Wojciech Michasiewicz. Magistrat miasta liczy 8 urzędników i dwóch woźnych. Tegoż roku w dniu 13 czerwca uchwałą Rady Miejskiej w Tuszynie nadano parkowi miejskiemu imię Józefa Piłsudskiego.
    1936
  • Straż Pożarna rozpoczyna budowę nowej strażnicy przy ulicy Źródlanej 23, którą zakończono w 1940. W tym roku rozebrano drewnianą remizę znajdującą się przy ul. Remiszewskiego. Stan osobowy Straży wynosi 52 członków.

  • Wybudowano strzelnicę wojskową w Tuszynie - Lesie, a 24 grudnia Rada Miejska podjęła uchwałę przekształcenia Tuszyna - Lasu w miejscowość kuracyjną na wzór Ciechocinka.
    1937
  • Stanowisko dyrektora Sanatorium objął dr Włodzimierz Krzymuński.

  • 2 października rozpoczęto budowę dwóch bloków mieszkalnych dla pracowników (jeden dla pracowników umysłowych, drugi dla fizycznych), a oddano je do użytku w 1938 roku.

  • Tuszyn od lat słynął z jarmarków, a ich ranga rosła wraz z rozwojem komunikacji i handlu. Mimo dużej ilości sklepów, które miasto wówczas posiadało, na wtorkowe jarmarki ściągało mnóstwo handlujących z okolicznych wsi i miasteczek. Cały Tuszyn zamieniał się w jedno wielkie targowisko. Na jarmarkach handlowano niezwykle różnorodnym towarem spożywczym (różnorakie pieczywo, mięsa wędliny, gatunki śledzi, ryb, miodów przewyborne smakowo gomółki z białego sera, nabiał, owoce itp.), sprzętem rolniczym (pługi, brony, wozy, motyki, kosy, grabie, sierpy) , sprzętem do gospodarstwa domowego (siekiery, młotki, garnki żeliwne i gliniane, sita, kosze wiklinowe, miotły, trepy drewniane, balie, wiadra drewniane i metalowe itp.). Głównie jednak handlowano bydłem, końmi, krowami, cielętami, świniami, owocami, kozami i drobiem. Ten ostatni asortyment nadawał najjaśniejsze piętno owym jarmarkom.

  • Warto dodać, że wśród ogromnych rzesz sprzedających i kupujących, stale przewijali się muzykanci, iluzjoniści, kuglarze i śpiewacy, którzy ubarwiali swoją obecnością słynne ówczesne jarmarki tuszyńskie.

  • W Tuszynie działał Sąd Grodzki na czele którego stał sędzia C.Frankowski, a ponadto posiadał swoje biuro adwokat I.Lipecki, rejent P.Małkowski specjalista od pisania próśb i podań E.Dobek. W mieście funkcjonował posterunek Policji Państwowej (5 policjantów, którymi dowodził komendant J.Joachimiak) z aresztem, urząd pocztowy (naczelnik T.Pacanowski), centralka telefoniczna w willi A.Kowalskiego, Rolniczy Bank Spółdzielczy (kierownik F.Zdzieniecki), Komunalna Kasa Oszczędności (kierownik R.Kasprzyca) i Powszechna Kasa Oszczędności ulokowana w gmachu poczty.

  • W mieście działa najnowocześniejsza w powiecie łódzkim rzeźnia i funkcjonalna łaźnia obsługiwana przez J.Zielonkę.

  • Z kasy miejskiej opłacano rakarza (J.Młotkowski), do którego obowiązków należało wyłapywanie bezpańskich psów i kotów.
    1938
  • Istniały w Tuszynie następujące organizacje społeczne; Ochotnicza Straż Pożarna, Związek Harcerstwa Polskiego, Związek Strzelecki, Przysposobienie Wojskowe, Orkiestra dęta, Chór Kościelny, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej, Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół", Żydowski Klub Sportowy "Makabi", Koło Myśliwskie, Koło endeckie oraz niewielka grupa członków Komunistycznej Partii Polski.

  • Działały następujące zakłady produkcyjno-wytwórcze; tkalnia jedwabiu (właściciel Olszenko i synowie), browar (właściciel A.Ende), 3 wytwórnie wód gazowanych (właściciele Adler, Kolski, Pasiński), elektrownia (właściciel S.Paturaj), młyn motorowy (właściciel K.Przedborski), 2 wiatraki (właściciele Królikowski, Kubiak), olejarnia (właściciel M.Parzęczewski) i tartak (właściciel Sz.Defaciński.

  • W mieście zarejestrowanych było nadto 7 stolarzy, 4 cieśli, 7 ślusarzy, 7 kowali, 3 blacharzy, 2 kołodziei, 3 trepiarzy, 1 bednarz, 1 miotlarz, 1 malarz, 1 zdun, 4 szklarzy, 3 dekarzy, 4 garncarzy, 5 rymarzy, 3 powroźników, 3 czapników, 3 pantoflarzy, 4 murarzy, 2 zegarmistrzów, 4 fryzjerów, 1 kominiarz, 2 brukarzy, 2 trumniarzy, około 35 krawcowe, krawców i szewców, 6 ogrodników, a koszykarstwo i introligatorstwo prowadziły siostry zakonne w Ochronce.

  • Zaczęto wznosić wysokie ogrodzenie murowane z czerwonej cegły wokół sanatorium. W tymże roku wybudowano i oddano do użytku 15 maja pralnię miejską.
    1939
  • W lipcu zakończono ostatecznie budowę Sanatorium w Tuszynku. Wybudowano dodatkowo dwa pawilony sanatoryjne, ale ich nie zdołano już wykończyć przed wybuchem wojny. Placówka była obliczona na około 1000 łóżek. Zdążono jeszcze wybudować budynek kuchni centralnej z magazynami, kotłownię, wieżę ciśnień, zaplecze gospodarcze, budynki inwentarskie, szklarnię, dwa stawy i zakończono prace ogrodzeniowe.

  • We wrześniu całe Sanatorium zostało zajęte przez Niemców. Leczono tu chorych na gruźlicę obywateli niemieckich, a później rannych z frontu wschodniego. W szczególności rannych bitwy pod Stalingradem. Przez cały okres okupacji tylko jeden z lekarzy Polaków dr Hieronim Bąkowski pracował w sanatorium jako niezbędny i dobry specjalista.

  • Tuszynianie posiadali 1 motorower (K.Marciniak), 4 motocykle (S.Kulczycki, J.Cieślak, L.Jarczyński, F.Kleski) i 3 samochody osobowe (K.Ende, S.Łubczyk, M.Bromirski).

  • W Tuszynie ogólnie istniało 61 sklepów w tym: 15 masarni (z czego 7 żydowskich), 14 spożywczych (w tym 10 żydowskich), 10 piekarni (w tym 5 żydowskich), 4 żelazne, 2 galanteryjne, 5 składów zbożowych, 3 składy drewna stolarskiego i budowlanego, 5 składów węgla, 2 cukiernie, 1 sklep monopolowy, a ponadto 7 restauracji.

  • Na terenie Tuszyna działa Kasa Chorych, w której pracowali w wymiarze etatowym 2 lekarze (M.Bromirski, E.Myczkowski), 2 felczerzy (A.Grigoriew, R.Filipowski), 2 akuszerki (M.Dębowska, F.Jachimska) i dentystka I.Charuba. Ponadto działali 2 specjaliści w zakresie weterynarii (lekarz Jachimski i starszy felczer Bączkowski).
    1939 - 1945
  • Lata okupacji hitlerowskiej rozpoczęły się od ciągle potęgowanych prześladowań ludności polskiej i żydowskiej. Szczególnie brutalnie odnoszono się do ludności żydowskiej, którą oprócz rodziny Goldsztajn wywieziono do getta w Piotrkowie Trybunalskich, jej sklepy, 3 domy modlitwy i synagogę zlikwidowano. Wielu Polaków zesłano do obozów koncentracyjnych (m. in.: proboszcza ks. Romualda Brzezińskiego, wikarego ks. Stanisława Tyczyńskiego, kierownika szkoły Stefana Kulczyńskiego, naczelnika poczty Tomasza Pacanowskiego, kierownika komunalnej kasy oszczędności Rudolfa Kasprzycę), polskie sklepy w całości przeszły w ręce niemieckie, wywieziono nagle 15 rodzin polskich i 20 osób samotnych. Zamknięto kościół, w którym Niemcy umieścili magazyn zbożowy. W szkole urządzono szpital wojskowy. Rozebrano pomnik Władysława Jagiełły, a popiersie polecono wywieźć do huty. Jednak robotnicy polscy zakopali je w ziemi, gdzie szczęśliwie przetrwało wojnę. Okupanci wywieźli także cały księgozbiór zarządu miejskiego, który prawdopodobnie oddali na przemiał do fabryki papierniczej.
    1940 - 1945
  • W Tuszynie - Lesie utworzono obóz przesiedleńczy dla ludności niemieckiej z Wołynia i Besarabii. Na jego terenie i obszarach przyległych przebywało łącznie około 8 tysięcy robotników zatrudnionych przy budowie dróg i umocnień obronnych.

  • W styczniu 1945 r. Niemcy opuszczają obóz, zostawiając pełne jego wyposażenie. Po wkroczeniu Armii Czerwonej żołnierze radzieccy w ciągu jednego dnia dokonali gigantycznej dewastacji i zrabowali całe wyposażenie obozowe.
    1945
  • 19 stycznia Tuszyn zostaje zajęty przez oddziały radzieckie i natychmiast ludność przystępuje do organizacji Rady Miejskiej, a na stanowisko tymczasowego burmistrza powołano Stefana Kulczyckiego. W dniu 27 lutego odbyło się pierwsze posiedzenie Rady Narodowej, na której wybrano burmistrza Józefa Kotlickiego, którego w marcu zmienił Kazimierz Bartoszczyk. Tenże po dwóch dniach złożył rezygnację, a burmistrzem zostaje Zygmunt Pytka.

  • 28 lutego powstaje pierwszy spółdzielczy sklep ogólno - spożywczy. W kilka dni później uruchomiono szkołę, skompletowano kadrę pedagogiczną, zgromadzono sprzęt szkolny i rozpoczęto normalne lekcje. Pracami oświatowymi sterował efektywnie Stanisław Szymanek.

  • W marcu na terenie byłego obozu niemieckiego w Tuszynie - Lesie uruchomiono Punkt Etapowy dla repatriantów ze wschodu i ziem przyłączonych do Związku Radzieckiego. Pierwszych repatriantów przyjęto już w kwietniu i zakwaterowano w 75 budynkach 2,5 tysiąca osób.

  • Uruchomiono przedszkole, a od dnia 1 września otworzono Szkołę Podstawową nr 2 w gmachu szkoły nr 1, której kierowniczką została Antonina Szymanek.

  • Do Tuszyna przyjeżdża komisja do badań zbrodni hitlerowskich, która odkrywa mogiły pomordowanych ofiar w lasach tuszyńskich.

  • W Tuszynie powstały: Wiejska Spółdzielnia "Rolnik" i Spółdzielnia Spożywców "Społem".
    1945
  • 1 kwietnia Szkoła Podstawowa nr 2 przeniesiona zostaje do budynku po dawnym Domu Rodzin Policyjnych w Poddębinie. Kierownikiem jej mianowano Stanisława Szymanka. Do klas I - V uczęszczało 197 uczniów z Poddębiny, Tuszyna - Lasu, Palestynki, Antonówki, Molendy, sanatorium w Tuszynku, Trzcińca, Niedasa, Bądzynia, Stanisławowa i Rydzynek oraz z poza rejonu Czyżemina i Zofiówki.
    1945 - 1946
  • Sanatorium przez cały okres zajmuje i wykorzystuje wojsko radzieckie, są tu leczeni ranni żołnierze.
    1946
  • Nowym wybranym burmistrzem zostaje Stefan Pigułowski. W maju nastąpiło ponownie otwarcie sanatorium przez Tymczasową Radę i Zarząd Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi i otrzymało nazwę "Sanatorium dla Płucno Chorych im. inż. Lucjana Szustra w Tuszynku k/Łodzi".
    1947
  • Łódzka fabryka "Lodex" wykupiła willę "Mrówka" przy ul. Poniatowskiego na ośrodek kolonijny dla dzieci swoich pracowników.
    1948
  • 15 stycznia rozpoczyna pracę Biblioteka Miejsko - Gminna w pomieszczeniu o powierzchni 30 m2 z księgozbiorem 700 pozycji. Kierownikiem była J. Tomczyk.

  • 20 czerwca ufundowano nowy sztandar Ochotniczej Straży Pożarnej.

  • 31 lipca sanatorium jako własność Ubezpieczalni Społecznej w Łodzi zostało przejęte przez ZUS w Warszawie. Pracuje tu 342 osoby w tym 8 lekarzy dyr dr Jerzy Zalewski, v-ce dyr Eugeniusz Kowalewski, 4 ordynatorów: M.Pertyńska-Gralińska, H. Kolbow, ST. Łąski, L. Olszewski i dwóch asystentów, 26 pielęgniarek i salowych, 17 osób personelu biurowego, 224 osób pracowników fizycznych, 20 osób pracujęcych w eksploatacji nieruchomości i 47 osób pracujęch w gospodarstwie rolnym i ogrodniczym.

  • Założono Państwowe Przedszkole i Żłobek dzielnicowy w Tuszynie - Lesie oraz zdołano ogrodzić cmentarz nowym murem ceglanym.

  • Po rozwiązaniu Punktu Etapowego, Tuszyn - Las został przejęty przez Urząd Miejski w Tuszynie z przeznaczeniem na dzielnicę mieszkaniową, w której zresztą część repatriantów osiedliła się na stałe.

  • 15 sierpnia odbyło się walne zgromadzenie członków spółdzielni wiejskich działających na terenie Tuszyna i podjęto uchwałę o połączeniu: Wiejskiej Spółdzielni "Rolnik" w Tuszynie, Gromadzkiej Spółdzielni w Kruszowie, Spółdzielni Spożywców "Społem" w Tuszynie, Robotniczej Spółdzielni "Społem" w Tuszynku - Sanatorium i przyjęto wspólną nazwę Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska". Spółdzielnia przejęła cały ocalały majątek poniemiecki. W początkowym okresie sklepy mieściły się w wydzierżawionych lokalach. Pod koniec tego roku działało już 13 placówek między innymi piekarnia, masarnia, magazyn materiałów budowlanych, magazyn z nawozami sztucznymi, magazyn zbożowy (poniemiecki przy ulicy Parkowej 3).

  • W grudniu Gminna Spódzielnia "Samopomoc Chłopska" podjęła uchwałę o zorganizowaniu na terenie Tuszyna Spółdzielczego Ośrodka Zdrowia. Dzięki ówczesnym prezesom Stanisławowi Michalakowi i Stanisławowi Brzósce i ich dużego zaangażowania już 22 lipca 1949 r. nastąpiło uroczyste otwarcie Ośrodka Zdrowia. "Samopomoc Chłopska" wyposażyła Ośrodek w podstawowy sprzęt i zatrudniła personel medyczny. Początkowo na jednym etacie pracowało trzech lekarzy dojeżdżających z Łodzi (po dwa dni w tygodniu): Jerzy Beck, Stefan Galuba, Jan Matuszkiewich oraz etatowa pielęgniarka Halina Weselak. Uruchomiono też w niedługim czasie gabinet stomatologiczny, gdzie zatrudniono lekarzy: Stefanię i Leopolda Strzelczykowskich, technika dentystycznego Piotra Strzelczykowskiego, pomoc dentystyczną Halinę Kudrzycką - Kotlicką i Bogumiłę Michalak. Po dwóch latach na pełny etat przechodzi Jerzy Beck i zostaje powołany na stanowisko kierownika Ośrodka. Lokal dla "Ośrodka" udostępnia Rada Miejska w swoim gmachu na drugim piętrze.
    1949
  • Powstał Ludowy Zespół Sportowy z sekcjami piłki nożnej i tenisa stołowego. Zarząd LZS: Kazor Leon - prezes, Józef Szczygieł - v-ce prezes, członkowie Józef Świerczyński, Antoni Zasada.
    1950
  • W październiku Sanatorium od ZUS przejęło Ministerstwo Zdrowia zmieniając jego nazwę na "Państwowe Sanatorium Przeciwgruźlicze k/Łodzi". Posiadało 630 łóżek dla leczenia gruźlicy dla dorosłych i 70 łóżek dla dzieci.

  • 22 października OSP otrzymuje pierwszy samochód - autocysternę marki "James" o pojemności 3500 l wody, uzbrojony w motopompę marki "Standard" na wózku o wydajności 1200 l/min.
    1950 - 1951
  • Powstaje Spółdzielcza Wytwórnia Wód Gazowych oraz gręplarnia wełny.
    1950 - 1953
  • Burmistrzem był Stanisław Strójwąs.
    1951
  • Utworzono Zakład Oczyszczania Miasta.
    1952
  • Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" zakupiła i zaadaptowała budynek na restaurację pod nazwą "Tuszynianka".
    1953
  • Założono nową bramę żelazną, ażurową oraz dwie furtki na cmentarzu.

  • W trakcie tego roku kolejno burmistrzami byli Włodzimierz Kulczycki i Antoni Lewandowski,
    1954
  • Burmistrzami byli Kazimierz Burski, Bronisław Leiman, a w następnym roku Bogdan Justkiewicz.
    1955
  • Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" uruchomiła olejarnię i rozlewnię oleju rzepakowego.
    1956
  • Oddział Filmów Kukiełkowych, który działał w ramach Łódzkiej Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi, przekształcił się w samodzielne Studio Filmów Lalkowych z siedzibą w Tuszynie - Lesie. Lalkowe atelier mieściło się w tuszyńskim hangarze, przerobionym z niemieckiego kasyna podoficerskiego, użytkowanego wspólnie z przedszkolem, które przetrwało do 1996 r. W 1960 r. w wyniku konkursu pojawiła się nazwa Se - Ma - For (Studia Małych Form Filmowych). Powstało tu wiele filmów pojedynczych jak np. "Na dworze króla Tuszynka", "O królu Popielu" oraz liczne seriale. Do znanych i lubianych przez dzieci zaliczyć należy: "Zaczarowany ołówek" (13 odcinków), "Przygody misia Colargola" (53 odcinki), "Miś Uszatek" (104 odcinki, czyli najdłuższy serial w historii Studia), "Dziwny świat kota Filemona" (39 odcinków), "Opowiadania Muminków" (78 odcinków), "Przygód kilka wróbla Cwirka" (39 odcinków) oraz "Trzy misie" (26 odcinków półgodzinnych). Se - Ma - For w dniu 5 października 1999 r. postawiono w stan likwidacji.

  • Wybudowano nowy budynek dla przedszkola w Tuszynie - Lesie.
    1956 - 1958
  • Burmistrzem jest Józef Kurpesa.
    1957
  • 15 lipca w Tuszynie - Lesie z inicjatywy Edmunda Murawskiego, Jana Świerczewskiego, Zbigniewa Kubickiego i Jerzego Świerczyńskiego utworzono straż pożarną. Powołano zarząd w składzie: Franciszek Strumiłło - prezes, Władysław Ryksa - wiceprezes, Zbigniew Kubicki - naczelnik, Tadeusz Piecyk - zastępca naczelnika, Jan Świerczewski - sekretarz.
    1958
  • Przewodniczącym Rady Miejskiej zostaje Józef Zdyb. W tymże roku uruchomiono Izbę Porodową, Kino "Plon".
    1959
  • Z inicjatywy ks. proboszcza Leona Dębickiego rozebrano chylące i walące się ogrodzenie cmentarza Budowę nowego ogrodzenia rozpoczęto od położenia fundamentu. Pieniądze na ten cel zdobyto ze sprzedaży 3 działek gruntu parafialnego, ponadto wycięto 100 drzew z cmentarza i sprzedano je, a dobre cegły ze starego muru, po dokładnym oczyszczeniu zostały wykorzystane ponownie.
    1962 - 1964
  • Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" uruchomiła punkty produkcyjne i usługowe: wytwórnię lodów, tapicerstwo, krawiectwo, stolarnię, usługi szklarskie, malowania mieszkań, repasację pończoch, magiel elektryczny i pralnię chemiczną.
    1963
  • Wybudowano 5 bloków mieszkalnych, a równocześnie otwarto dwie klasy Liceum Ogólnokształcącego dla Pracujących z siedzibą w Szkole Podstawowej nr 2 jako filię LO w Pabianicach.
    1964
  • W lutym oddano do użytku nową "tysiąclatkę" w Tuszynie - Lesie przy ul. Poniatowskiego i przeniesiono do niej szkołę nr 2. Kierownikiem był Stanisław Szymanek do sierpnia, a od września kierownikiem zostaje Zbigniew Szefliński. Do tej szkoły przeniosło się również Liceum Ogólnokształcące pod dyrekcją Edwardy Szeflińskiej. Z kolei z dniem 1 września powołano szkołę nr 3 w Poddębinie w dawnym starym budynku - kierownictwo obejmuje Stanisław Szymanek.
    1965
  • Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" buduje w rejonie dawnego placu Reymonta pawilony handlowe.
    1967
  • Wybudowano Państwowe Przedszkole nr 2 w Tuszynie - Lesie, zaś w dniu 10 września oddano do użytku nowowybudowaną remizę OSP w Tuszynie - Lesie.

  • Na bazie Poradni Zdrowia w Tuszynie powstała Powiatow Przychodnia Obwodowa Obejmująca swym Zasięgiem Andrespol, Andrzejów, Rzgów, Nowosolną, Wiśniową Górę, Ksawerów, Głóchów i Czarnocin. Opieką lekarską obejmowała ca 45 tysięcy pacjentów. W 1975 roku zmieniono na Przychodnię Rejonową w Tuszynie Zespołu Opieki Zdrowotnej W Piotrkowie Trybunalskim. 1 stycznia 1993 przekształcono w Ośrodek Zdrowia W Tuszynie. Kierownikami kolejno byli: Wiesław Kuzitowicz (1967-1970), zastępcą kier. Sabina Szturma, Bolesław Karpiński (1971-1972, 1973-1974), Jerzy Pasińslki (1972-1973), Henryk Krawczyk (1975-1977), Zbigniew Gembarowski (1978-1998). Lekarze: poradnia ogólna - J.Beck, B.Kudra, K.Walas, R.Bladowski, G.Marciniak. Pediatria- Z.Gembarowski, I.Sabela, J.Pasiński, W.Radocz, W.Albinowska. Ginekologia- Lutosławski, Adamski, Kaczan, W.Nowakowski, B.Karpiński. Chirurgia- Cz.Bartkow, W.Kluszczyński, G.Marciniak, J.Domaniecki, Dziki, Ofierski, Okraszewski. Dermatologia- F.Garczyńska. Laryngologia- T.Karwacka, J.Lutosławska, A.Pieniński, S.Staszek. Psychiatria- A.Stkowska,A.Antosiewicz. Kardiologia- L.Fluderski. Neurologia- Sroka, Z.Góral. Okulistyczna-H.Orzeł, H.Krawczyk. Przeciwalkoholowa-A.Antosiewicz,A.Skokowska. Stomatologiczna- A.Funkiewicz, Z.Depczyńska, B.Korzeniowska, E.Stawerska, M.Marciniak.
    1970
  • Łódzka Fabryka "Brokat" wybudowała ośrodek kolonijny przy ul. 1 Maja.
    1971
  • 15 sierpnia OSP w Tuszynie - Lesie otrzymuje sztandar ufundowany ze składek społeczeństwa. W skład komitetu fundacji sztandaru wchodzili: Leszek Lesiak, Stanisław Lech, Karol Furtak, Jan Staniaszek, Henryk Pakuła, Mieczysław Łechtański.
    1971 - 1972
  • Wybudowano boisko do piłki nożnej, a następnie stadion sportowy w Tuszynie - Lesie, który oddano do użytku w 1981.
    1972
  • Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" wykupuje ziemię i rozpoczyna budowę: własnej piekarni, bazy obrotu rolnego, magazynu materiałów budowlanych oraz składu budowlanego.

  • W sanatorium ukończono budowę pawilonu diagnostyczno - administracyjnego.
    1975
  • 1 lipca w wyniku reformy administracyjnej kraju powstaje 49 województw. Tuszyn należy do województwa piotrkowskiego.

  • W tym samym roku rozpoczęto budowę kaplicy na cmentarzu w Tuszynie, a 2 listopada pod ołtarzem wmurowano akt erekcyjny podpisany przez ks. bp. Jana Kulika.
    1976
  • Zakończono budowę kaplicy na cmentarzu, której poświęcenie nastąpiło 17 października przez ks. bp. Jana Kulika i ks. proboszcza Stanisława Wieteskę.

  • Przeniesiono Poradnię Zdrowia z gmachu Urzędu Miasta do budynku przy ul. Parkowej 4.
    1978
  • 17 czerwca zawieszone zostaje kursowanie tramwaju "42", na odcinku ze Rzgowa do Tuszyna. Powyższa decyzja wiąże się bezpośrednio z przebudową istniejącej jednojezdniowej drogi do Piotrkowa - na szeroką trasę dwujezdniową, przystosowaną do ruchu szybkiego. Usytuowanie torowiska między jezdniami było niemożliwe z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przesunięcie torowiska powodowałoby konieczność wycięcia blisko 10 ha lasu. Ostatni tramwaj do Tuszyna nr 42 odjechał z Placu Niepodległości w Łodzi w dniu 17 czerwca o godzinie 6.55, z Tuszyna odjechał o godzinie 8.17 i zakończył kurs w Łodzi na Placu Niepodległości o godzinie 9.25. Obecnie na tym odcinku linię przejęło PKS (autobus o numeracji "254").
    1979
  • 27 maja Straż Pożarna obchodzi 95 - lecie i otrzymuje nowy sztandar.
  • Rozpoczęto budowę nowego dwu piętrowego budynku handlowo - administracyjnego Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w Tuszynie przy ul. Parkowej.
    1984
  • 1 lipca OSP w Tuszynie obchodzi 100 - lecie swojego istnienia.

  • 1 września erygowano parafię Tuszyn - Las i rozpoczęto tam budowę kościoła. Na dokumencie wmurowanym pod budowę kościoła znalazły się nazwiska ks. bp. Józefa Rozwadowskiego, założyciela parafii ks. Stanisława Wieteski i parafianina Wacława Boczka.
    1985
  • 27 lutego - 103 osoby założyły Spółdzielnię Mieszkaniową w Tuszynie i uchwaliły statut, który został przyjęty w Sądzie Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim i wpisany do stosownej ewidencji (Ars287 dnia 28 maja 1985 r.). Przewodniczącym Rady Nadzorczej został wybrany Sławomir Dorożyński, a prezesem - Maria Pasińska. Od roku 1990 prezesem Spółdzielni jest Waldemar Korobczuk, a przewodniczącym Rady Nadzorczej Stanisław Olasik. Spółdzielnia liczy 267 członków i dysponuje 220 lokalami mieszkalnymi w 10 blokach o ogólnej powierzchni 11,510 m2 oraz własną kotłownią osiedlową. Wybudowano również 59 garaży. Pierwszy z wymienionych bloków został zasiedlony 29 czerwca 1985 r. Ten budynek jak i następne wykonano w technologii OWT.

  • 18 grudnia nastąpiło poświęcenie kościoła w Tuszynie - Lesie, w którym pierwszym proboszczem został ks. Henryk Woźniak.
    1987
  • Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Gruźlicy i Chorób Płuc w Tuszynie dla woj. piotrkowskiego a w dziedzinie gruźlicy i chorób płuc również dla woj. sieradzkiego i skierniewickiego, posiada 6 oddziałów i liczy 629 łóżek. Zatrudnionych jest 588 pracowników w tym: lekarzy 70, inny personel z wyższym wykształceniem 16, pielęgniarek 147, inny średni personel 77, personel niższy 98, administracja 48, obsługa 132.
    1988
  • 2 października nastąpiło oddanie nowowybudowanej strażnicy OSP. Przewodniczącym Społecznego Komitetu budowy był Wiesław Julczyński. Prezesem Zarządu w latach 1977 - 1990 był Piotr Busiakiewicz, skarbnikiem i kronikarzem był Władysław Pokorski (odtwórca kroniki od 1902 r.), zaś naczelnikiem w latach 1982 - 1995 był Tadeusz Oleksiak.
    1989
  • Powstają pierwsze stoiska przemysłu tekstylnego wzdłuż szosy a następnie przenoszone są na teren strzelnicy w Tuszynie - Lesie. Są to początki znanych dziś tuszyńskich bazarów. Dziś Tuszyńskie Centrum Handlowe zajmuje 15 ha. Towar sprzedaje codziennie ponad 7.000 firm. Odwiedzane jest każdego dnia przez 25.000 kupujących, rocznie przemieszcza się tu blisko 7 milionów osób. Na miejscu zlokalizowano parkingi, 50 punktów małej gastronomii i zaplecza sanitarne.
    1990
  • 20 stycznia został zlikwidowany Centralny i Wojewódzki Związek Spółdzielni i od tego momentu Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska" przeradza się w samodzielną jednostkę samo finansującą. Zatrudnia 109 osób i prowadzi: młyn, piekarnię, ubojnię zwierząt, restauracje "Tuszynianka" i "Ada", magazyn zbożowy, Oddział Handlowy Obrotu Rolnego, punkty skupu (skór, wełny, złomu stalowego i kolorowego oraz makulatury). Prowadzi 22 sklepy spożywcze i ogólno przemysłowe. W ostatnich latach Spółdzielnia, aby utrzymać się w dobie wolnego rynku, przechodzi gruntowną i systematyczną reorganizację strukturalną i produkcyjną pod kierunkiem prezesa Teodora Kierlika.
    1991-1998
  • Ukazuje się pierwsza prywatna gazeta "Tuszyńskie Wiadomości i Poglądy". Jest to miesięcznik z kolorowymi ilustracjami, w którym funkcję redaktora naczelnego pełni od 1993 Ryszard Cichy.
    1990 - 1994
  • Przewodniczącym Rady Miejskiej jest Włodzimierz Bereziński, burmistrzem Eugeniusz Waszkiewicz.
    1992
  • Wybudowano dzwonnicę przy kościele w Tuszynie - Lesie, z czego dwa dzwony ufundowała rodzina Kopańskich z Rydzynek.

  • 16 marca została zawarta umowa dzierżawy gruntu o powierzchni 36144 m.kw. przy ulicy Starośćiańskiej i ks. Ściegiennego przez Urząd Miasta i od tego czasu zostało przeniesione targowisko z ulicy Żeromskiego. Na targowisku dziś zwanym Giełdą Rolną odbywającą się we wtorki rolnicy sprzedają swoje płody rolne oraz zwierzęta hodowlane, artykuły spożywcze, owoce, warzywa. Ponadto handlowcy oferują tu rolnikom materiały budowlane, cement, wapno, węgiel, nawozy, narzędzia, maszyny i środki ochrony roślin, pasze dla zwierząt.

  • Niezależnie od tego funkcjonuje targowisko przy ulicy Zwierzyńskiego we wtorki i piątki. Prowadzona jest sprzedaż artykułów spożywczych, owoców, warzyw, kwiatów, sadzonki krzewów , drzewek owocowych, odzieży, obuwia itp.
    1994-1997
  • Mieszkaniec Tuszyna lekarz Grzegorz Marciniak jest posłem na Sejm RP.
    1994 - 1998
  • Przewodniczącym Rady Miejskiej wybrano Zbigniewa Prycę, a na stanowisku burmistrza pozostał Eugeniusz Waszkiewicz.
    1994
  • Wybudowano korty tenisowe.
    1995
  • Rozpoczęto budowę cmentarza parafialnego w Tuszynie - Lesie. 12 listopada ks. bp. Adam Lepa w asyście proboszcza ks. Zdzisława Góry dokonał poświęcenia nowego cmentarza.
    1996
  • Urząd Miejski w Tuszynie wydaje czasopismo samorządowe "Miesięcznik Tuszyński".

  • W czerwcu rozpoczyna pracę Bank PEKAO S.A. I Oddział w Tuszynie i w tym samym roku wybudowano okazałą siedzibę przy gmachu Urzędu Gminy.

  • 5 lipca Wicepremier - minister finansów Leszek Balcerowicz i minister sprawiedliwości Hanna Suchocka - wizytują Tuszyńskie Centrum Handlowe specjalizujące się w handlu wyrobami przemysłu odzieżowo-tekstylnego. Sprzedawany niezwykle szeroki asortyment wyrobów przemysłu lekkiego pochodzi z całego okręgu łódzkiego.

  • Powstaje Stowarzyszenie Regionalne "Wolbórka", a od dnia 12 września rozpoczyna swą działalność drugi Bank PKO BP.
    1998
  • Z dniem 14 października Reforma administracyjna państwa polskiego stała się faktem. Kraj podzielono na 16 województw i 308 powiatów. W nowym podziale administracyjnym państwa Tuszyn znalazł się w granicach nowego powiatu Łódź - Wschód, a dotychczasowe województwo piotrkowskie, do którego należał Tuszyn, z dniem 1 stycznia przestało istnieć.

  • 3 listopada wybrano przewodniczącym Rady Miejskiej Ryszarda Cichego, burmistrzem Piotra Busiakiewicza, a zastępcą Tadeusza Walasa.
    1999
  • 1 stycznia Urząd Gminy przejmuje Ośrodek Zdrowia i powstaje Samorządowa Przychodnia Zdrowia w Tuszynie, której kierownikiem jest B. Karpiński. Obecnie funkcję kierownika pełni L.Dyszy-Nowak, stanowisko zastępcy piastuje Z.Gembarowski, którzy nadzorują pracę licznego zespołu lekarskiego. I tak w Poradni Ogólnej leczą: Z.Gembarowski, K.Walas, R.Bladowski; w Poradni "D": E.Bladowska, G.Kujawska; Poradnia "K": B.Karpiński, A.Mucha; Poradnia Chirurgiczna: P.Berłowski; Poradnia Ortopedyczna: J.Hass; Poradnia Zdrowia Psychicznego: J.Strzelec; Poradnia Neurologiczna: E.Gutowski; Poradnia Stomatologiczna: K.Pryca, B.Korzeniowska, T.Podkul. Ponadto w punktach lekarskich w Głuchowie pracuje A.Rzetelska, zaś w Górkach Dużych: E.Dyszy-Nowak, a w szkole nr 1: M.Motylska i nr 2: A.Szczepaniak. Ogółem pomocniczy personel medyczny liczy 23 osoby, a biurowy i fizyczny dalszych 9 osób.

  • 14 marca ksiądz proboszcz parafii Św. Krzysztofa z Tuszyna - Lasu Zdzisław Góra został mianowany kanonikiem przez księdza arcybiskupa Władysława Ziółka.

  • 25 czerwca burmistrzem zostaje Tadeusz Walas.

  • 1 września rozpoczęły pracę Gimnazjum nr 1 w Tuszynie (dyrektor Jarosław Rados), Gimnazjum nr 2 w Tuszynie - Lesie (dyrektor Bogumiła Julczyńska).

  • 2 października odbyło się uroczyste przekazanie nowego rozbudowanego budynku Szkoły Podstawowej Nr 1. Budynek jest zlokalizowany obok starego budynku przy ul. Piotrkowskiej i połączony łącznikiem ze starą szkołą. Posiada 2 piętra, 12 izb lekcyjnych, 2 pomieszczenia dla dyrektorów, sekretariat, świetlicę, gabinet lekarski, salę konferencyjną, pokój nauczycielski, kuchnię wraz z zapleczem oraz jadalnię, szatnię, dyżurkę woźnego. W starym budynku szkoły usytuowano nowopowstałe 3 - letnie Gimnazjum na mocy nowej reformy szkolnictwa wprowadzonej we wrześniu 1999 roku oraz Zespół Szkół Zawodowych, a także Liceum Ogólnokształcące. Należy tu dodać, że pierwszym przewodniczącym Społecznego Komitetu Budowy Szkoły był Tadeusz Oleksiak.
    2000
  • 10 stycznia Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wpisał do rejestru Miejski Klub Sportowy - 2000 Tuszyn. Siedziba Klubu mieści się przy ul. Poniatowskiego 13. Bogdan Kurowski - prezes. Miejski Klub Sportowy "Jagiellonia" przestał istnieć, a cały majątek przejął nowy klub wraz z dwoma zespołami młodzieżowymi i drużyną seniorów piłki nożnej.

  • 11 marca wręczono Medal za Długoletnie pożycie małżeńskie przyznany przez Prezydenta RP Aleksanrda Kwaśniewskiego małżonkom: Joanna i Aleksander Garski, Zofia i Tadeusz Piecyk, Elżbieta i Kazimierz Szczęsny, Marianna i Józef Szczygieł, Irena i Mieczysław Walas oraz 9 grudnia Sabina I lucjan Bladowski, Władysława i Jan Bogusławski, Kazimiera i Kazimierz Kowalski, Halina i Jan Gogoleswki, Barbara i Eugeniusz Kosiada, Jadwiga i Wiesław Kotlicki, Jadwiga i Aleksander Szymański.

  • 5 kwietnia ks. Kanonik Stanisław Wieteska otrzymał od papieża Jana Pawła II nominację na prałata. Proboszcz S. Wieteska to wspaniały duszpasterz, bardzo dobry gospodarz parafii (między innymi z pomocą parafian - odnowił plebanię i kościół, wystawił kaplicę na cmentarzu, zainicjował powołanie parafii w Tuszynie - Lesie, wydatnie przyczynił się do wybudowania tamże kościoła).

    CDN...

    Władysław Okas

  • © 1998 - 2017 by Jordan Busiakiewicz. Wszelkie prawa zastrzeżone !!!